Είδα και ξαναείδα τα δύο πρώτα επεισόδια του ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά στον ΣΚΑΪ για τη 17 Νοέμβρη και την αριστερή τρομοκρατία της μεταπολίτευσης, κατάδυση σε ένα όχι μακρινό παρελθόν που άφησε ένα μεγάλο τραύμα στη χώρα μας.
Παρακολούθησα και τις παρεμβάσεις των συγγενών θυμάτων της τρομοκρατίας, του Συλλόγου αλληλεγγύης στα θύματα τρομοκρατίας «Θάνος Αξαρλιάν» και τα μέλη της οργάνωσης «Ως Εδώ», που καταδίκασαν τον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά για την επιλογή του να δώσει τηλεοπτικό βήμα στον δολοφόνο της τρομοκρατίας. «Να χαίρεστε τη ματωμένη σας τηλεθέαση», έλεγε η ανακοίνωση των δύο φορέων. Είχε προηγηθεί η άρνηση των συγγενών δολοφονημένων να εμφανιστούν και να μιλήσουν στο ντοκιμαντέρ.
Είδα και την εμφάνιση του κατά συρροήν δολοφόνου της οργάνωσης, του Δημήτρη Κουφοντίνα – ένα περιορισμένο απόσπασμα, στη συνέχεια θα έχει κι άλλα. Η παραγωγή τού έδωσε την πολυτέλεια να αυτοσκηνοθετηθεί: κρατώντας ένα μπαστούνι για να στηρίζεται, φιλοτεχνεί την εικόνα του σοφού γέροντος που έχει κάτι να μας πει.
Τι μας είπε στην πρώτη του εμφάνιση; Παριστάνει τον άνετο. Ανακυκλώνει τη ρητορική του μίσους, την οποία όταν μπορούσε καλλιεργούσε εμπράκτως, δολοφονώντας στόχους που η οργάνωση τους θεωρούσε εχθρούς. Συνεχίζει να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Συνδέει την αριστερή τρομοκρατία της μεταπολίτευσης με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, θεωρώντας
ότι αυτός και οι φίλοι του είναι οι κληρονόμοι του πνεύματος της εξέγερσης, του συνθήματος «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Θεωρεί ότι το πνεύμα των συνθημάτων δεν ευοδώθηκε, γι’ αυτό παρομοιάζει τον εαυτό του και τους φίλους και συνεταίρους του στις δολοφονίες με τον Τσε Γκεβάρα: ήθελε λέει να μπει κι ο ίδιος στην αρένα, να μοιραστεί τη μοίρα των μονομάχων.
Ο Κουφοντίνας βρίσκει ακόμα μια φορά την ευκαιρία να αρθεί λίγο παραπάνω από όλους εμάς τους κοινούς θνητούς. Δεν κάνει τον κόπο να συμμετάσχει στους προβληματισμούς των υπόλοιπων ανθρώπων. Δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική όπως ασκείται, δεν έχει διερωτήσεις για τη διακυβέρνηση ούτε καν για την εξέλιξη της Αριστεράς. Αυτός παίρνει την πρόσκληση στην εκπομπή για να παρουσιαστεί ως υπεράνω, χωρίς να συζητά την ηθική ούτε την πολιτική νομιμοποίηση των πράξεών του – δεν ακούει καν την αποδοκιμασία.
Υποτάσσει τις πράξεις αυτές, τις δολοφονίες δηλαδή ανθρώπων που μόνος του είχε δικάσει (και μερικούς ούτε καν), σε έναν επαναστατικό ντετερμινισμό, τις ντύνει με έναν δικό του λυρισμό και δεν τις διαπραγματεύεται. Τις παρουσιάζει μάλιστα σαν επιταγή των προγόνων, αφού στη στράτευσή του λέει ότι τον οδήγησε ο παππούς του που μάζευε καπνά στο χωράφι, και χάρηκε όταν άκουσε για τη δολοφονία του Μάλλιου από τους προκατόχους του Κουφοντίνα στη 17 Νοέμβρη: «άστραψαν τα μάτια του και έλεγε “δικά μας παιδιά είναι”», αυτό μεταφέρει σήμερα από «την αυθεντία του κομμουνιστή παππού».
Νομίζω ότι η παρουσία του Κουφοντίνα στη συγκεκριμένη εκπομπή, όπου υπερασπίζεται έναν τρομοκρατικό ρομαντισμό, δεν προσθέτει τίποτα παραπάνω από την έκθεση της δογματικής σκέψης ενός αμετανόητου δολοφόνου, που όλη του τη ζωή έψαχνε κοινό για να ηρωοποιηθεί.
Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει εισφέρει πουθενά τίποτα, εκτός από μίσος και δάκρυα. Ενας κυνικός μηδενιστής στο όνομα της Αριστεράς. Ενας νάρκισσος που σκότωνε, επικαλούμενος την ιδεολογία του. Ενας σίριαλ κίλερ. Και τώρα, που τυχερός λόγω της μεγαθυμίας της ελληνικής δημοκρατίας, ζει, του δίνουμε βήμα για να ξαναδιαφημίσει τη μισητή του ιδεολογία και τον άνετο κυνισμό του.
Είναι δημοσιογραφικό καθήκον να ξανακούσουμε τον λόγο του; Στο κάτω κάτω, τον ακούσαμε στο δικαστήριο, όπου κι εκεί προσπάθησε να ηρωοποιηθεί. Για μένα, το ποιόν του καθρεφτίζεται στην πιο χυδαία δολοφονία που έχουν κάνει, στη δολοφονία του αστυνομικού Χρήστου Μάτη, φρουρού στην Εθνική Τράπεζα στα Πετράλωνα.
Ο Κουφοντίνας αυτός είναι ο τύπος που μπήκε στην τράπεζα για να τη ληστέψει, πλησίασε τον αστυνομικό Χρήστο Μάτη με ένα κουτί γλυκά και τον πυροβόλησε εν ψυχρώ εξ επαφής. Τι μπορείς να πεις με αυτόν τον στυγνό κι αμετανόητο δολοφόνο; Και τι δημόσιο ενδιαφέρον να έχει ο λόγος του;
Είμαι και θα είμαι με την ελευθερία της έκφρασης. Αλλά είμαι και με την ηθική ευθύνη του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Ο λόγος στον Κουφοντίνα δεν είναι αποκλειστικά υπόθεση ελευθερίας της έκφρασης.
