Η καινούργια ταινία της Μάγκυ Γκίλενχααλ, με τίτλο THE BRIDE!, (που στην Ελλάδα κυκλοφορεί ως «Η Νύφη!»), επιστρέφει σε έναν από τους πιο εμβληματικούς γυναικείους μύθους του σινεμά… για να τον αναποδογυρίσει. Δεν είναι μια ταινία που με κέρδισε συναισθηματικά, ούτε μια εμπειρία που με συνεπήρε αβίαστα· για την ακρίβεια με άφησε με μεγάλη αμηχανία και περισσότερα ερωτηματικά από αυτά που υποψιαζόμουν ότι θα υπογράμμιζε η ταινία στο τρέιλερ. Αυτή η ταινία ακόμη κι όταν δεν λειτουργεί πλήρως, έχει ενδιαφέρον.
Η αφετηρία της Γκίλενχααλ υπήρξε η παρατήρηση πως στην κλασική «Νύφη του Φρανκενστάιν» του 1935 η ηρωίδα εμφανίζεται ελάχιστα και δεν εκφέρει ούτε μία λέξη. Η «απουσία φωνής» έγινε το δημιουργικό ερέθισμα.
«Η αρχική σπίθα ήταν ακριβώς αυτή η σιωπή. Η Νύφη βρίσκεται σε μια ακραία κατάσταση, έχει επανέλθει από τους νεκρούς χωρίς συναίνεση για να παντρευτεί έναν άγνωστο. Αναρωτήθηκα τι θα σκεφτόταν, τι θα ένιωθε. Και όχι μόνο εκείνη. Πόσες γυναίκες σε παλιές ταινίες δεν μάθαμε ποτέ τι πραγματικά συνέβαινε μέσα τους; Το ερώτημα για τη φωνή της Νύφης γίνεται, έτσι, το κεντρικό δραματουργικό διακύβευμα».
Η Γκίλενχααλ δεν ενδιαφέρεται για μια απλή αποκατάσταση, αλλά για μια ριζική αναδιατύπωση: «Με απασχολεί η ιδέα ότι όλοι έχουμε μέσα μας στοιχεία που χαρακτηρίζονται τερατώδη, πλευρές που μας έχουν μάθει να καταπιέζουμε. Αυτή η ταινία είναι μια γιορτή όλων αυτών των μερών που δεν χωρούν στο κουτί που μας έχουν επιβάλει. Στον ρόλο της Νύφης, η Τζέσι Μπάκλεϊ προσεγγίζει την ηρωίδα όχι ως θύμα, αλλά ως ένα ον που ξυπνά σε έναν κόσμο γεμάτο ερωτήματα».
Η πρωταγωνίστρια της Τζέσι Μπάκλεϊ (που φέτος είναι και το φαβορί για το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την ταινία «Άμνετ»), σχολιάζει: «Ήταν μια σπάνια ευκαιρία να δώσουμε φωνή σε κάτι που δεν της είχε επιτραπεί. Η Νύφη μας δεν ανασταίνεται με μια σαφή ταυτότητα. Ανασταίνεται με τεράστια ερωτήματα. Το σώμα και το μυαλό της είναι σε διαρκή διάλογο με την πραγματικότητα στην οποία ξυπνά. Δεν ουρλιάζει απλώς «όχι». Ρωτά: Πού βρίσκομαι; Τι είναι αγάπη; Τι είναι γάμος; Και μπορεί αυτός ο κόσμος να χωρέσει ολόκληρη την ύπαρξή μου»;
Η Γκίλενχααλ επιμένει πως η «τερατωδία» δεν είναι εξωτερικό γνώρισμα αλλά εσωτερική ενέργεια: «Μπορείς να περάσεις τη ζωή σου τρέχοντας μακριά από το τέρας μέσα σου ή μπορείς να γυρίσεις και να του δώσεις το χέρι. Εκεί, για μένα, αρχίζουν τα ενδιαφέροντα πράγματα. Εκεί γίνεται συναρπαστική και μια ιστορία αγάπης».
Η ίδια παραδέχεται ότι το όραμά της διαμορφώθηκε επί τέσσερα χρόνια και πως ο τόνος της ταινίας δεν χωρά εύκολα σε είδος. Αν και αγαπά τον Τιμ Μπάρτον, ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται για μια μπαρτονική εκδοχή του μύθου. Η μουσική κατεύθυνση υπήρξε σύνθετη υπόθεση, καθώς έπρεπε να αποφευχθεί κάθε οικείο, «τακτοποιημένο» άκουσμα: «Δεν ήθελα η μουσική να τοποθετεί την ταινία σε ένα γνώριμο κουτί. Συμμετέχουν μέλη των Sonic Youth μαζί με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, και η Fever Ray όχι μόνο ακούγεται αλλά εμφανίζεται κιόλας στην ταινία. Ήθελα κάτι που να μοιάζει καινούργιο, όπως και η ίδια η γλώσσα της ταινίας».
Στο πεδίο της ερμηνείας, η Γκίλενχααλ μιλά με πάθος για τη σημασία του casting: «Υπάρχουν πολλοί καλοί ηθοποιοί και ελάχιστοι πραγματικά σπουδαίοι. Η υποκριτική είναι καθοριστική για μένα. Πήγα σε ανθρώπους που θα έπρεπε να μάθουν κάτι για τον εαυτό τους μέσα από αυτούς τους ρόλους, να ανακαλύψουν κάτι μαζί μου».
Η Μπάκλεϊ, που είχε προηγουμένως συνεργαστεί με τη Γκίλενχααλ στο «The Lost Daughter» (ταινία που γυρίστηκε στην Ελλάδα), περιγράφει τη σχέση τους ως βαθιά καλλιτεχνική συμμαχία. «Είναι σπάνιο να συναντάς κάποιον που να σε κοιτά στα μάτια και να σου λέει σε βλέπω και σε προκαλώ να πας πιο πέρα. Παίρνουμε η μία το χέρι της άλλης και λέμε ας δούμε ποια θα είμαστε στο τέλος αυτής της διαδρομής. Ξέρω ότι μπορούμε να πιέσουμε η μία την άλλη στα άκρα, με αγάπη αλλά και αυστηρότητα».
Αν θες διάβασε περισσότερα ΕΔΩ
Κεντρική έμπνευση πάντως παραμένει η Μαίρη Σέλλεϋ. Η Γκίλενχααλ, που διάβασε για πρώτη φορά το «Frankenstein» εκ των υστέρων, ένιωσε ότι ίσως η συγγραφέας είχε κι άλλα να πει, πράγματα αδιανόητα για την εποχή της: «Αναρωτήθηκα αν υπήρχαν σκέψεις που δεν μπορούσαν να δημοσιευθούν το 1820, ίσως ούτε καν να διατυπωθούν. Μου αρέσει να φαντάζομαι ότι κάπως μιλά μέσα από μένα. Στο σπίτι μου, όταν κλείνει απότομα μια πόρτα, λέμε ότι είναι η Μαίρη Σέλλεϋ». Η Μπάκλεϊ πάλι, βλέπει στη Σέλλεϋ μια προτροπή για ριψοκίνδυνη αγάπη. «Στο πρωτότυπο μυθιστόρημα το τέρας γίνεται τέρας από τη μοναξιά. Ζητά αγάπη και δεν την παίρνει. Εδώ με ενδιέφερε η ιδέα μιας γυναίκας που τολμά να αγαπήσει όχι την ιδέα της αγάπης, αλλά την επικίνδυνη, βαθιά εκδοχή της, εκεί όπου φαίνονται όλες οι πλευρές μας, ακόμη και οι πιο σκοτεινές».
Στο επίπεδο της οπτικής απεικόνισης, η ταινία επιδιώκει να συνδυάσει το μυθολογικό με το απτό. Το εμβληματικό πορτοκαλί φόρεμα της Νύφης, το μαύρο σημάδι που διατρέχει το σώμα της, οι λευκασμένες βλεφαρίδες, όλα υπηρετούν μια διπλή στόχευση, να είναι ταυτόχρονα εικονικά και βαθιά ανθρώπινα. «Αν πρόκειται να φορέσει ένα μόνο φόρεμα σε όλη την ταινία, αυτό πρέπει να ιδρωθεί, να σκιστεί, να ματώσει. Το μαύρο σημάδι είναι σαν παλιό μελάνι που έφραζε τη φωνή της και τώρα καθαρίζει. Ήθελα κάτι όμορφο και τερατώδες μαζί», θα αναφέρει η Γκίλενχααλ.
Η Μπάκλεϊ προσθέτει μια ποιητική διάσταση. «Φανταζόμασταν το μαύρο σημάδι σαν το μελάνι με το οποίο η Μαίρη Σέλλεϋ έγραψε το «Φρανκενστάιν». Σαν να ξεχύνεται επιτέλους αυτό που είχε μείνει θαμμένο».
Η «Η Νύφη!» θέτει τελικά ένα απλό αλλά επίμονο ερώτημα· ποιος ορίζει το τέρας και ποιος αποφασίζει ποια πλευρά μας είναι αποδεκτή.
Μπορεί να μη με έπεισε στο σύνολό της, μπορεί η υφολογική της τόλμη να μοιάζει κάποιες στιγμές υπερπροσπάθεια ύφους παρά αφήγησης, όμως δεν μπορώ να αγνοήσω τη συνέπεια της πρόθεσης. Η Γκίλενχααλ δεν ανακυκλώνει έναν μύθο· τον προκαλεί.
Η ταινία «Η Νύφη!» κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα αύριο Πέμπτη από την Tanweer.
[Η παραπάνω συνέντευξη τύπου, στην οποία συμμετείχε το ertnews.gr έχει υποστεί επεξεργασία για την καλύτερη κατανόηση].
www.ertnews.gr
