Σε ηλικία 10 ετών, ο Τάσος Χατζηαναστασίου, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της εκτέλεσης των «200» και με αφορμή τις φωτογραφίες από τις εκτελέσεις στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αναφέρθηκε στην εμπειρία αυτή, μιλώντας στο ΕΡΤnews και την εκπομπή «10′ με τόνο» (Α. Φουρλής, Σ. Παπαμιχαήλ). Σήμερα είναι ο μοναδικός εν ζωή αυτόπτης μάρτυρας εκείνων των γεγονότων.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Εγώ ήμουνα σε ηλικία 10 ετών, πιτσιρίκος και βλέπαμε τα καμιόνια των Γερμανών μαζί με τους πατριώτες, να έρχονται και να γυρίζουν την Καισαριανή. Η Καισαριανή τότε ήταν ανάστατη όλη και βγαίνανε και πηγαίναμε στο Σκοπευτήριο, γιατί είχαν πάει κι άλλες φορές στο Σκοπευτήριο και είχαν σκοτώσει ανθρώπους, δεν ήταν η πρώτη φορά.
Οι 200 ήταν “μονοκόμματοι”, την ώρα που πηγαίναμε και τρέχαμε πίσω από τα καμιόνια των Γερμανών σαν πιτσιρικάδες, καμιά δεκαριά ήμασταν και τρέχαμε από πίσω από τα κανόνια. Εκεί είδαμε ορισμένα χεράκια να βγαίνουν από τα παράθυρα και να πετάνε χαρτάκια. Εμείς σαν παιδιά δεν ξέραμε για να σταθούμε να πάρουμε τα χαρτιά. Λέγανε διάφορα.
Εκείνο το οποίο ήταν το γεγονός ήταν ότι τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και φωνάζανε “Ζήτω η Ελλάς”.
Η παρακολούθηση των εκτελέσεων
«Εγώ και οι άλλοι μικροί στην ίδια μάντρα, η οποία είναι τώρα, ανεβήκαμε εμείς απάνω σαν παιδιά και είχαμε βγάλει το κεφάλι και βλέπαμε μέσα που σκοτώνανε τους πατριώτες. Ήτανε στο έδαφος πέντε έξι περίπου Γερμανοί με κράνη κλπ και με πολυβόλα κι ήταν ένας αξιωματικός από πάνω τους και τους έδινε εντολές.
Αυτοί δεν βάλανε και τους 200, απλώς βάζανε 20, 30, 10, 15 και πυροβολούσαν και τους σκοτώνανε. Οι πατριώτες που σκοτώνονταν όλοι τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και φώναζαν “Ζήτω η Ελλάδα”, “ζήτω η Ελλάς”. Ήταν τέτοιο το ηθικό που είχαν, που εμείς τους βλέπαμε σαν πιτσιρίκια που ήμασταν 10 ετών, τους βλέπαμε που φωνάζανε τραγουδούσανε κτλ.
Δεν είχαμε την αίσθηση του τρόμου σαν παιδιά, γι’ αυτό τρέχαμε από πίσω, τα υπόλοιπα παιδιά τα οποία ήταν μεγαλύτερα, αυτά που ήταν 15, 16, 17, 20 χρονών φεύγανε από την Καισαριανή και πηγαίνανε στους πρόποδες του Υμηττού που ήταν μία περιφέρεια, μία περιοχή λεγόταν “Αράπης” και ακόμα λέγεται έτσι και κρυβόντουσαν εκεί για να μη τους πιάσουνε και τους σκοτώσουνε. Εμάς δε μας κάνανε τίποτα».
Τέλος, απαντώντας στο ερώτημα, αν θα πάει να δει τις φωτογραφίες αν έρθουν εκεί στην Καισαριανή κα στο Μουσείο που υπάρχει δίπλα στο Σκοπευτήριο, απάντησε: «Θα πάω, γιατί εγώ ήμουνα και 20 χρόνια δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος στα δημοτικά συμβούλια της Καισαριανής και θα πάω γιατί έχουμε κάνει αγώνα. Έχω περάσει τρία δικαστήρια για το Σκοπευτήριο, να φύγει η Σκοπευτική Εταιρεία, αλλά δυστυχώς ακόμα εδώ είναι».
www.ertnews.gr
