Ο Ράφα Μπενίτεθ μιλά για το «πρότζεκτ 2027», με την ίδια επιμονή που ένας καπετάνιος επιμένει πως η ρότα είναι σωστή, ακόμη κι όταν το καράβι έχει μπροστά του ένα παγόβουνο.
Οι λέξεις του είναι μετρημένες, σχεδόν τεχνοκρατικές. Χρόνος. Υπομονή. Διαδικασία. Μα στο χορτάρι, ο Παναθηναϊκός δείχνει συχνά χαμένος ανάμεσα σε συστήματα, ρόλους και διαρκείς διορθώσεις.
Ο Ισπανός τεχνικός επιμένει πως δεν χτίζεται ομάδα σε τρεις μήνες. Ίσως έχει δίκιο. Όμως στο ποδόσφαιρο ο χρόνος κυλά διαφορετικά. Κάθε βαθμολογική απώλεια, κάθε χαμένη ευκαιρία, κάθε αποδοκιμασία από την εξέδρα προσθέτει ακόμη ένα στρώμα πίεσης σε μια ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα. Το «αύριο θα είμαστε καλύτεροι» επαναλαμβάνεται σαν υπόσχεση που μετατίθεται διαρκώς.
Η ομάδα αλλάζει πρόσωπα και σχήματα, μα ταυτότητα δεν έχει αποκτήσει. Οι παίκτες προσπαθούν, όπως λέει ο ίδιος, αλλά η προσπάθεια χωρίς καθαρό προσανατολισμό μοιάζει με τρέξιμο σε κύκλο.
Το επιχείρημα των πολλών αγώνων και των περιορισμένων προπονήσεων ακούγεται λογικό, όμως για έναν σύλλογο που διψά για πρωταγωνιστικό ρόλο, η λογική δεν αρκεί, γιατί απαιτείται αποτέλεσμα.
Ο Μπενίτεθ δείχνει πεπεισμένος ότι γνωρίζει τον δρόμο. Το ερώτημα είναι αν ο οργανισμός του Παναθηναϊκού αντέχει να τον διανύσει μαζί του. Γιατί όσο εκείνος μιλά για θεμέλια και μελλοντικές διορθώσεις, η πραγματικότητα πιέζει ασφυκτικά το παρόν.
