Σήμερα κρατάει ακόμη, μαζί με τη χαρά της γιορτής και η στομαχίλα των γιορταστικών ημερών («Τι το ήθελε το σκόρδο στην πορκέτα;», «Ναι μωρέ, το σκόρδο σε μάρανε, όχι που έφαγες για μέχρι το Πάσχα»). Μετά Σαββατοκύριακο, για ό,τι υπολείμματα ευχών μάς έχουν μείνει, τη Δευτέρα τη σφηνώσαμε την αδειούλα ώστε να συμπληρώσουμε, με την αργία των Φώτων, μια πλέρια εβδομάδα διακοπών και από την Τετάρτη, τέρμα τα ψέματα. Είμαστε πλέον αντιμέτωποι με το 2026, χωρίς γιορταστικές γιρλάντες. Πρόσωπο με πρόσωπο. Και έχω την εντύπωση ότι πρέπει να το καλοπιάσουμε αυτό το ξεπεταρούδι. Να το κανακέψουμε όσο είναι ακόμη νωρίς διότι, αν κρίνω από τους οιωνούς, το βλέπω να αντρειώνεται σαν κακόγουστο αστείο. Και πώς λένε «ξινό μάς βγήκε το γέλιο»; Ε, αυτό.
Στα τελευταία του, ο παλιός ο χρόνος μας επιφύλασσε σκηνές ονειρικού ρεαλισμού. Ξέρετε, αυτό που συμβαίνει όταν η ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας συνδυάζεται με στοιχεία ονείρου, υπερρεαλισμού ή μαγείας, δημιουργώντας σουρεαλιστικές σκηνές που όμως έχουν βάση αλήθειας. Να για παράδειγμα, ο Ηλίας Κασιδιάρης, στην πενταήμερη άδειά του από τη φυλακή, στα μπλόκα των αγροτών, να καταθέτει τους «αγωνιστικούς του χαιρετισμούς». Και οι αγώνες να τον καλοδέχονται. Τόσο γρήγορα ξεχάσαμε τις μέρες του 2012 ή τόσο εύκολα τις μπερδεύουμε με τις «Μέρες του ’36»; Βέβαια, μπορεί να πει κάποιος «Δεν έγινε και τίποτα. Εσπευσε κι αυτός να πάρει θέση στην “οικογενειακή φωτογραφία” της αντίστασης».
Ποιας αντίστασης; Αυτής που έχει νέα συνθήματα. Και νέα υπερόπλα. Τα μελομακάρονα. Διότι, σου λέει, πήγε ο Αδωνις Γεωργιάδης να εγκαινιάσει το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών στο νοσοκομείο «Ελενα Βενιζέλου», μέλη του σωματείου εργαζομένων του νοσοκομείου τον υποδέχτηκαν με γιούχα κι εκείνος, σε ένδειξη και καλά ανωτερότητας, τους πρόσφερε μελομακάρονα σε πιατελίτσα, σαν τη θεία μου την Κατίγκω ένα πράγμα, αλλά ο πρόεδρος των εργαζομένων, σε ανάρτησή του, το ξεκαθάρισε: «Δεν τα δεχτήκαμε τα μελομακάρονα». Και κάπως έτσι καταγράφηκε στο Διαδίκτυο «Η σύγκρουση των μελομακάρονων» που αλλάζει όσα ξέραμε διότι πλέον «Εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι σύγχρονοι αγωνιστές τα μελομακάρονα». (Πάντως εγώ θυμάμαι, από τα μικράτα μου στη Σύρο, μια μεγάλη πρωτοχρονιάτικη σύρραξη στη γειτονιά διότι, η καρσινή, η Μπίλιω είχε βγάλει βρώμα ότι τα μελομακάρονα της Καντιώς ήταν σαν σβουνιές και η Καντιώ σου λέει «Πώς ήξερε η Μπίλιω για τα μελομακάρονά μου;» και έτσι αποκαλύφθηκε πως ο φούρναρης, ο κύριος Γκίκας, διέδιδε πληροφορίες για τα μελομακάρονα της κάθε μιανής και μαύρη Πρωτοχρονιά είχαμε κάνει τότε).
Αλλά, τέλος πάντων, επειδή η νέα χρονιά μου φαίνεται λιγουλάκι ατάσθαλη, ας δεχθούμε τις νουβοτέ που μας φέρνει κι ας την καλοπιάσουμε κραυγάζοντας «Ζήτω το 2026». Μη σας πω ότι εγώ το πήγα και λίγο παραπάνω (ή μήπως παρακάτω;) και ανέκραξα «Μάνα, η κόρη σου χορεύει ζεϊμπέκικο στο χολ του σπιτιού της, μόνη της».
Ζητώ το 2026
Ζήτω ή ζητώ; Και τα δύο, όπως εκείνη η εκπομπή του Διονύση Σαββόπουλου για το ελληνικό τραγούδι. Διότι, αν επαληθευτούν οι εξαγγελίες, αρκετά είναι αυτά που θα ζητήσουμε και θα αναζητήσουμε την καινούργια χρονιά. Για παράδειγμα, τη στοιχειώδη λογική. Και τη χαμένη τιμή της πολιτικής. Που όλοι ανεξαιρέτως φρόντισαν να εκπέσει. Διότι όταν η «μάνα των Τεμπών» και πλέον ηγέτις υπό συγκρότηση κόμματος, υπόσχεται ότι θα δημευθούν οι περιουσίες των διεφθαρμένων πολιτικών, και ένα σεβαστό ποσοστό ψηφοφόρων «τσιμπάει» χωρίς να μπει στον κόπο να αναλογιστεί το πολιτικό σκότος αυτής της δήλωσης, άλλοι έχουν καλλιεργήσει το έδαφος για να φυτρώνουν τέτοιοι σπόροι. Είτε με εμπρηστικές δηλώσεις, είτε με λάθη και κακοδιαχειρίσεις.
Αλλά δεν με πιάνει απαισιοδοξία. Θυμάμαι άλλωστε και μια άλλη Πρωτοχρονιά, όταν αποχαιρετούσαμε το «βρώμικο 1989». Το σουξέ της εποχής το τραγουδούσαν η Χάρις Αλεξίου, η Αφροδίτη Μάνου και οι Φατμέ. Κι έλεγε: «Παράξενος χειμώνας μπαίνει παράξενη εποχή / Κανείς δεν ξέρει πού πηγαίνει δεν ξέρει πού θα βγει / Βουλιάζουμε όλο και πιο κάτω όλο πιο βαθιά / Πότε θα πιάσουμε επιτέλους πάτο πια». Ετσι είναι. Κάθε πάτος και μια νέα αρχή. That’s life folks.
