Στη «λέσχη των αιωνόβιων» μπαίνει πλέον η Αθλητική Ένωση Μοσχάτου, που ιδρύθηκε το 1926 και έχει διανύσει δέκα δεκαετίες γεμάτες με αθλητική και κοινωνική προσφορά. Η περιοχή τη δεκαετία του 1920 δέχτηκε μεγάλο αριθμό Μικρασιατών προσφύγων (εγκαταστάθηκαν κοντά στον Κηφισό), ενώ το κοντινό λιμάνι του Πειραιά και η δημιουργία εργοστασίων και εμπορικών επιχειρήσεων, «τράβηξαν» και εργατικά χέρια από το προσφυγικό στοιχείο, αλλά και εσωτερικούς μετανάστες. Ενδεικτικά να πούμε ότι το κοντινό στο Μοσχάτο, εργοστάσιο του Κεραμεικού στο Φάληρο, αξιοποίησε πολλούς και άριστους Μικρασιάτες τεχνίτες στην πηλοποιΐα.
Εκτός του Μοσχάτου υπήρξαν και άλλες ομάδες ανεξάρτητες Όπως ο Άρης, ο Ανίκητος, ο Ολυμπιακός Μοσχάτου, ο Πανελλήνιος Μοσχάτου, που τροφοδότησαν με τα ταλέντα τους το Μοσχάτο, τον Εθνικό, τον Ολυμπιακό, κλπ.
Το Μοσχάτο στάθηκε όρθιο και εκτός γηπέδου, όταν αρνήθηκε να πάρει μέρος σε παρέλαση – φιέστα της δικτατορίας Μεταξά, ευτυχώς χωρίς να το πληρώσει, αφού οι έρευνες που έκανε το καθεστώς δεν εντόπισαν «ύποπτα στοιχεία» στο δυναμικό του.
Το πλήρες όνομα της ομάδας ήταν «Αθλητικός Σύνδεσμος Φιλάθλων Το Μοσχάτο». Ενσωματώθηκε στο σύλλογο και ο στίβος του «Αθλητικού Γυμναστικού Συλλόγου Μοσχάτου» το 1939, για να υπάρξει «επανεκκίνηση» της ομάδας τον Αύγουστο του 1943, με την ένωσή της με την ομάδα «ΕΛΛΑΣ Μοσχάτου» και νέο όνομα «Αθλητική Ένωση Ελλάς Μοσχάτου».
έγγραφο του 1943 από το αρχείο της ομάδας που τεκμηριώνει τη συμμετοχή του Μοσχάτου στις κατοχικές αθλητικές δραστηριότητες με τη συνεργασία της Ένωσης Ελλήνων Αθλητών
Στη διάρκεια της κατοχής αναπτύσσει δραστηριότητα (στα πλαίσια των δυνατοτήτων της περιόδου) όπως προκύπτει από έγγραφο που εντοπίσαμε στο αρχείο του συλλόγου, σε επίσκεψη που είχαμε κάνει το 2018, για ανάλογο αφιέρωμα και αναφέρεται στις διοργανώσεις της εποχής και την Ένωση Ελλήνων Αθλητών, που είχε σημαντική αθλητική – αντιστασιακή δράση.
Το όνομα άλλαξε γρήγορα στο σκληρό μεταπολεμικό – μετεμφυλιακό κλίμα, γιατί ηχητικά δημιουργούσε συνειρμούς με τον ΕΛΑΣ. Έτσι το νέο όνομα είναι πια Αθλητική Ένωση Μοσχάτου, η οποία στο γήπεδο του Αιγάλεω δίνει και φιλικό αγώνα με ομάδα της Μακρονήσου, με αποτέλεσμα 3-3.
Συγκεκριμένα στις 21 Μάη 1950 (η είδηση δημοσιεύτηκε στις 22) πάνω από χίλιοι θεατές στο γήπεδο του Αιγάλεω είδαν τον αγώνα της Α.Ε. Μοσχάτου που μόλις είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια της Β’ κατηγορίας Πειραιά, να φέρνει 3-3- με το Β.Ε.Τ.Ο. Στις κερκίδες και ο διοικητής του τάγματος Τζανετάτος.
Το κλίμα της εποχής οδηγεί στην απαγόρευση ενασχόλησης με το σύλλογο για τους Ζολώτα και Στεφάνου.
Επίσης το 1948-1949 μπαίνουν στην ομάδα και βιομήχανοι και αυξάνονται οι δυνατότητες της ομάδας, με αποτέλεσμα να αρχίσει ανοδική αγωνιστική πορεία. Το 1950 ο σύλλογος ιδρύει και καλλιτεχνικό τμήμα, δείγμα της κουλτούρας του συλλόγου που «πάντρευε» τον αθλητισμό με τον πολιτισμό, για να θυμηθούμε και ένα παλιό σύνθημα της ΕΡΑ Σπορ.
αγώνας του Μοσχάτου στο κάποτε ξερό γήπεδο του Αγίου Δημητρίου στο Μπραχάμι
Ηρεμία όμως δεν την άφησαν να βρει, αφού τα επόμενα χρόνια, το Κυπριακό, οδηγεί το καθεστώς σε παρεμβάσεις σε αθλητικούς συλλόγους που είχαν στην ονομασία τους τη λέξη «Ένωση», η οποία έπρεπε να αλλάξει για να μην υποκρύπτουν τα συνθήματα στο γήπεδο την πολιτική αντίληψη για ένωση Ελλάδας – Κύπρου. Έτσι το νέο όνομα γίνεται «Αθλητικός Όμιλος Μοσχάτου». Υπήρξαν και άλλοι παθόντες πχ στην περιοχή του Πειραιά, η Α.Ε. Καραβά που έγινε Α.Ο. Καραβά, η Α.Ε. Προφήτη Ηλία που έγινε Α.Ο. Αλλά «ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι», οι τότε κυβερνώντες δεν τόλμησαν λόγω πολιτικού κόστους να υποχρεώσουν την ΑΕΚ σε ανάλογη τροποποίηση.
Η δικτατορία 1967-1974 προχώρησε σε διαρθρώσεις των κατηγοριών στο ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα το Μοσχάτο να βρεθεί στους συλλόγους που επλήγησαν με ανάλογο τρόπο, καθώς αν και στη λήξη της αγωνιστικής περιόδου του 1967, ήταν πρωταθλήτρια ομάδα στην Α’ Πειραιώς να μην ανέβει στη Β’ Εθνική.
Σε πείσμα των αντιλήψεων, ειδικά εκείνα τα χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές του 1970, ότι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, δεν τα πάνε καλά με τα γράμματα, η εφημερίδα «Το Μοσχάτο μας», έγραφε για τα χρόνια που εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η ομάδα έκανε εξαιρετικές χρονιές και ανέβηκε στη Β’ Εθνική, είναι μία «ομάς επιστημόνων» και ανέγραφε τα ονόματα και τις επαγγελματικές ιδιότητες των αθλητών, ή τις φοιτητικές, γεγονός που έσπαγε την επικρατούσα αντίληψη της εποχής, που ήθελε τους ποδοσφαιριστές σχεδόν αμόρφωτους.
Η ίδια εφημερίδα ζητώντας σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις και αποδυτήρια, έγραφε ότι δεν μπορούν να αλλάζουν οι ποδοσφαιριστές «κάτω από τα μπαλκόνια που είναι απλωμένα τα σεντόνια της κυρά Μαριγώς και της κυράς Ευτέρπης»!!
Στις μέρες μας δεν χρειάζεται να κάνει μπουγάδα η κυρά Ευτέρπη, καθώς ο σύλλογος που διαθέτει και τμήματα υποδομών, στεγάζεται στο δημοτικό γήπεδο της πόλης και διαθέτει γραφεία και αποδυτήρια.
Βέβαια η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού κατοίκων και στην περιοχή και στο λεκανοπέδιο, καθώς και η δόμησή του, διατηρεί πάντα επίκαιρο το θέμα της δημιουργίας αθλητικών χώρων, καθώς στους υπάρχοντες, συστεγάζονται αρκετά σωματεία, με επιπτώσεις στη λειτουργικότητά τους.
Έχει αγωνιστεί σε εθνικές κατηγορίες και σε πειραϊκά πρωταθλήματα και ήδη γράφει την ιστορία της δεύτερης εκατονταετίας, που μόλις άρχισε.
Πηγή φωτο & εγγράφα από το αρχείο του συλλόγου, το οποίο επισκεφτήκαμε το 2018
Έρευνα: Νάσος Μπράτσος
www.ertnews.gr
