Βλέπω βίντεο με τα χτυπήματα στο Ιράν. Κάποια θα μπορούσα να τα φέρω και εγώ εις πέρας. Είμαι βετεράνος του PlayStation. Οταν τερμάτιζα το «Call of Duty», τα παιδάκια που χειρίζονται τα drones μόλις που μπουσουλούσαν. Και, ναι, είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Ο χειριστής του drone βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σημείο της επίθεσης. Είναι μέσα σε ένα κλιματιζόμενο δωμάτιο και περιστοιχίζεται από οθόνες. Ισως πίνει καφέ ή μασουλάει κάποιο σνακ. Η κάμερα του drone μεταφέρει την εικόνα στο τερματικό του. Και εκείνος απλώς μετακινεί το joystick, τον μοχλό. Κλειδώνει τον στόχο του και πατάει το κουμπί. Μια λάμψη σκεπάζει την οθόνη. Δεν ξέρουμε αν εκείνη τη στιγμή ο χειριστής αισθάνεται ότι παίρνει ζωές. Ακόμα και αν το νιώθει, το συναίσθημα έχει νερωθεί από την εμπειρία του παιχνιδιού. Σημαδεύεις και σκοτώνεις κακούς.
Σιγά το πράγμα. Σε αυτό το επίπεδο, όσο δεν υπάρχουν χερσαίες επιχειρήσεις, ο πόλεμος έχει αποσυνδεθεί από τη φυσική παρουσία. Είναι ψηφιακός και, υποτίθεται, σκοτώνει λιγότερους. Και έτσι καταναλώνουμε και μεταβολίζουμε τις εικόνες με χαρακτηριστική άνεση. Γιατί μας θυμίζουν προσομοίωση. Να, αν κάποιος θέριζε στρατιώτες με οπλοπολυβόλο, το θέαμα θα ήταν βαρύ για το στομάχι και τη ψυχή μας. Σπλάτερ. Ταραντίνο σε πολεμική ταινία. Ενώ όταν η δουλειά γίνεται από drone, η εικόνα μπορεί να παίζει αδιάκοπα στο κέντρο της οθόνης, όσο το πάνελ μάς αναλύει τις κινήσεις των μουλάδων και τον πολεμικό οίστρο του Τραμπ.
Κάτι αντίστοιχο αισθάνομαι και όταν παρακολουθώ, σε ζωντανή μετάδοση, την αντιαεροπορική άμυνα του Ισραήλ να αναχαιτίζει βαλλιστικούς πυραύλους. Είμαι στο ουφάδικο των 80s και σκοτώνω μυγάκια. Βέβαια σήμερα χρειάζονται πολύ περισσότερα δεκάρικα για να παίξεις το παιχνίδι. Οι πύραυλοι που στέλνει το Ιράν κοστίζουν από 250.000 ως ένα εκατομμύριο δολάρια το κεφάλι. Και η απάντηση του Ισραήλ πιάνει ως και δύο εκατομμύρια δολάρια ανά τεμάχιο. Βλέπεις, δηλαδή, τα πιο ακριβά πυροτεχνήματα στην Ιστορία. Και αφού δεν πέφτουν στο κεφάλι σου, μπορείς να αλλάξεις κανάλι. Αρκεί να μην πέσεις σε καμιά Ουκρανία, γιατί εκεί σκοτώνονται αληθινοί άνθρωποι, όχι avatars.
Επικίνδυνοι ιδιώτες
Η αντίδραση της κυβέρνησης μετά τη δικαστική ετυμηγορία για τις υποκλοπές είναι λογική και συνετή. Επρόκειτο για ιδιώτες· δεν υπάρχει κυβερνητική ή υπηρεσιακή εμπλοκή. Πολύ σωστά. Τώρα υπάρχουν δύο εκδοχές. Είτε αυτοί οι ιδιώτες ήταν χομπίστες με κουτσομπολίστικη διάθεση είτε δούλευαν για συμφέροντα.
Αν ήταν χομπίστες, έχει καλώς. Αν όμως δούλευαν για άλλους, τότε η κυβέρνηση και η ΕΥΠ οφείλουν να ξεψαχνίσουν την υπόθεση.
Διότι δεν είναι δυνατόν να παρακολουθείται το υπουργικό συμβούλιο, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και κρίσιμοι πυλώνες της εθνικής ασφάλειας και το κράτος να περιμένει απλώς τα νέα από το Πλημμελειοδικείο.
Και με την ευκαιρία, μια εύλογη απορία που την αφήνω εδώ σαν αναπάντητη κλήση: Το υλικό από τις επισυνδέσεις πού βρίσκεται; Και, κυρίως, ποιος ιδιώτης το ελέγχει;
Μία μαθήτρια με αναπηρία…
Στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Γέρακα εκτυλίσσεται μία ιστορία που θα έπρεπε να απασχολήσει σοβαρά το υπουργείο Παιδείας. Εκεί φοιτεί μία μαθήτρια με σοβαρή αναπηρία. Επί τρία χρόνια οι γονείς της προσπαθούσαν να πείσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες ώστε το σχολείο να προμηθευτεί τον κατάλληλο εξοπλισμό (τουλάχιστον ένα ειδικό θρανίο) ώστε να εξυπηρετείται το παιδί. Τελικώς απελπίστηκαν και αγόρασαν τον εξοπλισμό οι ίδιοι.
Κάποια στιγμή, το υπουργείο Παιδείας έστειλε ένα θρανίο, πλην όμως απεδείχθη ακατάλληλο. Επίσης δεν διατίθεται επιπλέον εξοπλισμός που είναι απαραίτητος για την παρουσία του παιδιού στο σχολείο. Και εδώ αρχίζει η τρέλα. Το παιδί κινείται με ηλεκτρικό αμαξίδιο. Η διεύθυνση του σχολείου αμφιβάλλει για το αν αυτό επιτρέπεται ή όχι. Και ζητεί την απόσυρσή του. Οι γονείς αρνούνται και ζητούν από το σχολείο να εφοδιαστεί με τα αναγκαία για την ασφαλή και αξιοπρεπή κίνηση του παιδιού. Αν από το υπουργείο Παιδείας έχουν κάτι νεότερο, με χαρά να δώσω συνέχεια.
Ο star της ημέρας
Το μυαλό μου είναι συνέχεια στον Βλαδίμηρο τον Πούτιν. Είδε τον Τραμπ να αρπάζει το Μαδούρο από το κρεβάτι του στο Καράκας. Και ύστερα να στέλνει τον Χαμενεΐ στην αγκαλιά του Προφήτη. Ομως ο Βλαδίμηρος έχει τον Ζελένσκι εδώ και χρόνια να του κάθεται σαν μύγα πάνω στη μύτη και δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα. Για αυτό και τώρα βλέπει και μαθαίνει από τους καλύτερους.
