Η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν ήταν αναμενόμενη. Μου κάνει εντύπωση ότι δεν ανέμενε τις βόμβες που έπεσαν στο κεφάλι του ο επικεφαλής της ισλαμικής θεοκρατίας, αλλά πλέον αυτό είναι μια λεπτομέρεια. Η ουσία είναι ότι αυτό για το οποίο πανηγύριζαν χθες οι ιρανικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο, και στην Αθήνα, η αποδυνάμωση δηλαδή του καθεστώτος των μουλάδων, μπορεί να είναι στρατηγικά επιθυμητή, αλλά αυτό που διαφαίνεται για την ώρα είναι μια περίοδος εξαιρετικά επικίνδυνης αβεβαιότητας. Ο Ντόναλντ Τραμπ, χθες, εμφάνισε αυτούς που διαδέχονται τον Χαμενεΐ πιο διαλλακτικούς. Είναι προφανές ότι η προτεραιότητά τους θα είναι να μείνουν στην εξουσία – να μείνει στην εξουσία το θεοκρατικό σύστημα που κυβερνά.
Προς τούτο, προφανώς, θα διαπραγματευτούν το πυρηνικό πρόγραμμα. Ακόμα κι αν το καθεστώς του Ιράν εγκαταλείψει τον στρατηγικό στόχο του να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, πώς άραγε μπορεί να γίνει ανεκτικό, να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της εκκοσμίκευσης; Και πώς θα μπορούσε να αλλάξει κατεύθυνση, να αποδεχτεί ότι στο εξής δεν θα προσπαθεί με εντολοδόχους σε γύρω χώρες τους οποίους χρηματοδοτεί να καταστρέψει το Ισραήλ;
Ο Τραμπ θα βολευόταν απολύτως με μια κατάσταση που θα θύμιζε Βενεζουέλα. Αλλά ποιος μπορεί με σιγουριά να εμπιστευτεί ένα σύστημα υποτακτικών της Αμερικής που θα εγκαταλείψει τους στρατηγικούς στόχους του – που θα υποτάξει δηλαδή την ιδεολογικοπολιτική του μονομέρεια στους στόχους του αμερικανού προέδρου. Από ένα καθεστώς με πολλές δομές και κέντρα εξουσίας που βομβαρδίζει, ακρίτως, ξενοδοχεία και αεροδρόμια σε γειτονικές χώρες (γιατί μόνο με χάος μπορεί να απαντήσει στις επιθέσεις εναντίον του) δεν είναι εύλογο να περιμένει κανείς την άμεση υποταγή. Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι εφικτή μια τόσο γραμμική εξέλιξη. Κατά τα άλλα, αυτό που προσωπικά με εξέπληξε ήταν η στάση πολλών ιδεολογικών χώρων στην Ελλάδα, που κινούνται στον χώρο της Αριστεράς και του αριστερισμού. Οι χώροι αυτοί, με κινητοποιήσεις και ανακοινώσεις, δεν έκρυψαν την ψυχική συμπόρευσή τους με το δυναστικό καθεστώς των μουλάδων. «Με το Ιράν», όπως έγραψε η Ελενα Ακρίτα, βουλεύτρια Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, προσωπική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα. Μάλιστα, επαναλαμβάνοντας προς το πιο ριζοσπαστικό τη χυδαιότητα που διέπραξε όταν εισέβαλε η Ρωσία στην Ουκρανία, το ΚΚΕ, πλαισιωμένο από διάφορες συνδικαλιστικές σφραγίδες (ΕΕΔΥΕ, κινήματα ειρήνης, φοιτητικοί σύλλογοι, σωματεία εργαζομένων) και από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, έκανε πορεία διαμαρτυρίας προς την αμερικανική πρεσβεία. Μάλιστα, ζητάει από τους Ελληνες να δυναμώσουν «την αλληλεγγύη του[ς] στον ιρανικό λαό και όλους τους λαούς που είναι θύματα της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας».
Εντυπωσιακό. Το ΚΚΕ κάνει ότι δεν βλέπει τη φύση του ιρανικού καθεστώτος. Αδιαφορεί για τον αποσταθεροποιητικό ρόλο του Ιράν στην περιοχή, για το πυρηνικό του πρόγραμμα, για τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του καθεστώτος. Δεν έχει ακούσει τίποτα για τις συνεχείς εξεγέρσεις γυναικών για στοιχειώδη δικαιώματα, να κυκλοφορούν π.χ. ντυμένες όπως θέλουν, που καταπνίγηκαν στο αίμα (ξέρω βέβαια ότι το ΚΚΕ μισεί την ατομικότητα). Δεν άκουσε για τη γενικευμένη εξέγερση μερικές εβδομάδες πριν, η οποία λέγεται ότι είχε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς διαδηλωτές. Κάνει ότι δεν ξέρει έστω την τύχη των αριστερών του Ιράν, που συνέβαλαν στην πτώση του σάχη, και έπεσαν θύματα της διάδοχης κατάστασής του. Τίποτα απ’ όλα αυτά.
Ενα πράγμα ξέρει το ΚΚΕ και όλη η κομμουνιστογενής Αριστερά (που μάλιστα αυτοαποκαλείται προοδευτική): πώς να στηρίζει τους εχθρούς του δυτικού κόσμου. Οι κομμουνιστές είναι με τη θεοκρατία. Δηλαδή με τους εχθρούς της δημοκρατίας.
Κομμάτια το κίνημα των Τεμπών
Την περίμενα την οργανωμένη απαξίωση της Μαρίας Καρυστιανού στο φετινό συλλαλητήριο για τα Τέμπη, που την ανάγκασε να μη βγάλει τον ετοιμασμένο λόγο της. Στην τελική ευθεία πριν από τις εκλογές, το ενιαίο κίνημα των Τεμπών μοιράζεται σε κομμάτια, επειδή οι επιδιώξεις πρόσβασης στο Κοινοβούλιο, νομής δηλαδή της εξουσίας, γίνονται πιο φανερές – ξεπερνώντας την ενιαία έκφραση. Δεν ξέρω αν ο Πάνος Ρούτσι, που τον γνωρίσαμε ως απεργό πείνας στο Σύνταγμα την υγεία του οποίου παρακολουθούσε γνωστή γιατρός του Νοσοκομείου Νικαίας, δρα υπό την επιρροή της Ζωής Κωνσταντοπούλου ή αν είναι αγνός ιδεολόγος του αριστερίστικου ή του αντιεξουσιαστικού χώρου, φίλος του Ρουβίκωνα και διεθνιστής επαναστάτης. Ο,τι ρόλο κι αν παίζει, νομίζω ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει καταλάβει ότι, πλέον, απέναντι δεν θα έχει μόνο την Κωνσταντοπούλου, το ΚΚΕ, τα υπολείμματα των κομμάτων από τη ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, τον Βελόπουλο και τον Νατσιό, αλλά και τον Τσίπρα. Ας προσθέσει και τους δυσαρεστημένους πρώην φίλους της στον Σύλλογο, τους γονείς των συκοφαντημένων νεκρών οδηγών και τους σοβαρούς ανθρώπους, συγγενείς θυμάτων, που σιωπούν επειδή δεν επιθυμούν να πεθαίνουν καθημερινά οι δικοί τους άνθρωποι, θυσία στις φιλοδοξίες διαφόρων επίδοξων πολιτικάντηδων. Ας δει και ποιοι την περιστοιχίζουν. Κι ας κάνει τα κουμάντα της. Στη θέση της, προσωπικά, δεν θα αισιοδοξούσα.
