Η κυνικότητα στο ποδόσφαιρο συχνά παρεξηγείται. Δεν είναι σκληρότητα, δεν είναι αλαζονεία, ούτε έλλειψη ποιότητας, αλλά η στιγμή που μια ομάδα απογυμνώνει το παιχνίδι της από κάθε περιττό στολίδι και μένει με κάτι απαραίτητο: την αποτελεσματικότητα. Με τον τρόπο αυτόν, ο Παναθηναϊκός προσέγγισε το ματς με τον Άρη στη Λεωφόρο και δικαιώθηκε.
Οι «πράσινοι» είχαν απέναντί τους δύο διαφορετικούς, αλλά εξίσου απαιτητικούς αντιπάλους: τον Άρη, που μπήκε στο γήπεδο με διάθεση και τη δική τους εξάντληση, απόρροια της τεράστιας προσπάθειας λίγες ημέρες νωρίτερα στο Πλζεν. Ήταν ξεκάθαρο από τα πρώτα λεπτά ότι ο Παναθηναϊκός δεν έψαχνε την ομορφιά, ούτε την τελειότητα. Έψαχνε το αποτέλεσμα. Έψαχνε μια νίκη που θα τον σταθεροποιούσε βαθμολογικά, θα του έδινε ανάσα και θα του επέτρεπε να κοιτάξει προς τα πλέι οφ με μεγαλύτερη σιγουριά.
Αυτό ακριβώς πέτυχε. Με ρεαλισμό, με καθαρό μυαλό, με κυνικότητα. Η ομάδα του Μπενίτεθ δεν μάγεψε, αλλά ήταν παρούσα στις στιγμές που έπρεπε. Οι φάσεις που δημιούργησε είχαν ουσία και όχι υπερβολή. Το πρώτο γκολ έφερε ηρεμία, το δεύτερο αυτοπεποίθηση, το τρίτο σφράγισε μια νίκη που άξιζε, όχι γιατί ο Παναθηναϊκός ήταν εντυπωσιακός, αλλά γιατί ήταν αυτός που χρειαζόταν να είναι.
Σε αυτό συνέβαλε και ο πάγκος. Ο Ράφα Μπενίτεθ προχώρησε σε μαζικό ροτέισιον και οι επτά αλλαγές του, έδειχναν ένα καθαρό πλάνο. Φρεσκάδα, κάλυψη χώρων, ισορροπία. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, διάβασε άριστα το τέμπο, έκανε έγκαιρες παρεμβάσεις, ενώ δύο από τους παίκτες που πέρασαν ως αλλαγή βρήκαν δίχτυα (Ταμπόρδα και Τετέι), επιβεβαιώνοντας ότι το κοουτσάρισμά του δεν ήταν απλώς σωστό, αλλά… εμπνευσμένο.
Και αυτό έχει αξία. Όταν μια ομάδα δίνει μάχες σε πολλαπλά μέτωπα, οι νίκες δεν έρχονται πάντα με λάμψη. Συχνά έρχονται με υπομονή, με επιμονή, με πρακτικότητα. Σε μια περίοδο που η σταθερότητα είναι πιο πολύτιμη από μια ποδοσφαιρική παράσταση, ο Παναθηναϊκός έκανε το αυτονόητο! Παρέμεινε όρθιος. Κέρδισε τους βαθμούς, κέρδισε χρόνο, κέρδισε ηρεμία.
Η κυνικότητα, τελικά, είναι και… αρετή. Γιατί όταν η πίεση αυξάνεται, αυτός που επιβιώνει είναι εκείνος που ξέρει να κάνει ακριβώς ό,τι πρέπει. Ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Και ο Παναθηναϊκός, απέναντι στον Άρη, έκανε ακριβώς αυτό.
