Είναι είδος προς εξαφάνιση κι όμως ανάμεσα στα λιγοστά αυτά πλάσματα υπάρχουν ακόμη και… πρωταγωνίστριες.
Ήταν Ιούλιος του 1993 όταν οι ερευνητές του ΑΡΧΕΛΩΝ συνάντησαν για πρώτη φορά μια νεαρή τότε Καρέττα (Caretta caretta) στην παραλία Καλό Νερό. Τριάντα δύο χρόνια μετά, το καλοκαίρι του 2025, η ίδια χελώνα –πλέον μια «έμπειρη» μητέρα– επέστρεψε στο ίδιο μέρος για να αφήσει τα αυγά της, καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ στην περιοχή. «Όταν αναλύσαμε τους κωδικούς των χελωνών καταλάβαμε ότι πρόκειται για μια χελώνα που είχε μαρκαριστεί πρώτη φορά στην περιοχή πριν 32 χρόνια! Συγκεκριμένα, η χελώνα P4849 είχε μαρκαριστεί στις 7 Ιουλίου 1993 και σήμερα αποτελεί τη χελώνα με τη μεγαλύτερη τεκμηριωμένη διάρκεια αναπαραγωγικής ζωής στον Κυπαρισσιακό Κόλπο», αναφέρουν οι ερευνητές του ΑΡΧΕΛΩΝ.
Η χελώνα με τον κωδικό P4849 αποτελεί πλέον ζωντανό σύμβολο της μακροβιότητας. Από την πρώτη παρατήρηση το ’93 έως σήμερα, έχει καταγραφεί σε 10 ενδιάμεσες αναπαραγωγικές περιόδους (ανά 2-7 έτη) στον Κυπαρισσιακό Κόλπο, έχοντας πραγματοποιήσει συνολικά 18 επιβεβαιωμένες φωλιές. Είναι πολύ πιθανό να είχε ωοτοκήσει και σε άλλες χρονιές ή να είχε δημιουργήσει επιπλέον φωλιές που απλά δεν τις εντοπίσαμε. «Είναι συγκλονιστικό να σκέφτεσαι ότι αυτή η χελώνα κολυμπά στη Μεσόγειο πριν καν εξαπλωθεί η χρήση των κινητών τηλεφώνων, επιβιώνοντας από χιλιάδες κινδύνους, για να επιστρέψει, κάθε φορά, εκεί όπου γεννήθηκε» λέει η Υπεύθυνη εθελοντών του ΑΡΧΕΛΩΝ, Φρύνη Παπανικολάου.
Αν και το απόλυτο ρεκόρ αναπαραγωγικής ζωής ανήκει σε μια χελώνα που ωοτοκεί στη Ζάκυνθο (37 έτη), η «πρωταγωνίστρια» του Κυπαρισσιακού αποδεικνύει ότι οι ελληνικές παραλίες είναι κρίσιμα καταφύγια ζωής. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η αναπαραγωγική ζωή αυτών των πλασμάτων μπορεί να ξεπερνά τα 40 έτη, κάτι που η τεχνολογία των microchips (PIT tags) που χρησιμοποιούνται από τον ΑΡΧΕΛΩΝ αναμένεται να επιβεβαιώσει τα επόμενα χρόνια.
Οι ώριμες θηλυκές χελώνες με πολυετείς και επαναλαμβανόμενες ωοτοκίες αποτελούν θεμέλιο για τη διατήρηση του πληθυσμού. Η προστασία τους είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς διασφαλίζουν τη φυσική ανανέωση και τη μακροπρόθεσμη επιβίωση του είδους στις ελληνικές θάλασσες.
