Καθώς περιμένουμε νέα κόμματα να εμφανιστούν και παλιά να ολοκληρώσουν τον ιστορικό τους κύκλο, παρατηρώ μια συνεχή ανάλυση δημοσκοπήσεων: ωραίες είναι οι αναλύσεις, αλλά μου μοιάζουν κομμάτι περιττές κυρίως γιατί γίνονται στη βάση ενός πολιτικού σκηνικού που καιρό τώρα είναι δεδομένο και δεν αλλάζει καθόλου. Καταγράφεται σταθερά η κουτσουρεμένη πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας και από εκεί κι έπειτα υπάρχει ένα «είδος μάχης για τη δεύτερη θέση» – για να το πω ποδοσφαιρικά.
Διάφοροι φαίνεται να διεκδικούν τη δεύτερη θέση που μετά τις τελευταίες εκλογές – δηλαδή τις τελευταίες ευρωεκλογές – είχε και έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή τη θέση έχει στρογγυλοκαθίσει το ΠΑΣΟΚ, αλλά με χαμηλά νούμερα και τη βελόνα κολλημένη, που λέει ο Παύλος Γερουλάνος.
Το κόλλημα της βελόνας επιτρέπει όνειρα κατάληψης αυτής της δεύτερης θέσης σε πολλούς. Στον Αλέξη Τσίπρα, π.χ., που ψάχνει ομάδα. Στη Μαρία Καρυστιανού, που όλο ανακοινώνει το κόμμα της κι όλο η ανακοίνωση παίρνει αναβολή. Ακόμα και στη Ζωή Κωνσταντοπούλου: η Πλεύση φουσκώνει και ξεφουσκώνει ανάλογα με το πόσο πιασάρικος θα είναι ο επόμενος καβγάς της προέδρου που δηλώνει «προετοιμαζόμενη πρωθυπουργός». Ωραία είναι αυτά. Αλλά κανείς δεύτερος δεν κέρδισε ποτέ το πρωτάθλημα. Και ακόμα και η παγίωση στη δεύτερη θέση σε τελική ανάλυση δημιουργεί μόνο φθορά.
Ο περίφημος διάλογος για τη μεγάλη συσπείρωση της Κεντροαριστεράς δεν λέει να ξεκινήσει – και δεν βλέπω και να ξεκινάει. Ποιοι θα μπορούσαν να πάρουν σε αυτόν μέρος; Το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, λογικά το κόμμα Κασσελάκη, ενδεχομένως η Νέα Αριστερά, ίσως η Πλεύση, πιθανότατα και το κόμμα Τσίπρα, αν ποτέ υπάρξει. Αλλά υπάρχουν δύο τεχνικές δυσκολίες που καθιστούν δύσκολη κάθε δέσμευση είτε για κοινή κάθοδο στις εκλογές (διά μέσου της δημιουργίας ενός μεγάλου πόλου π.χ.), είτε για μετεκλογική συνεργασία.
Ακόμα κι αν μπορούσαν όλοι να παραμερίσουν τις πολλές τους ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά κομματικής φυσιογνωμίας που δεν επιτρέπει πολλά. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει τρόπο να επιβληθεί ως ηγετική παρουσία στον χώρο κυρίως γιατί υπάρχει η περίφημη εσωτερική γκρίνια που απαγορεύει στον Νίκο Ανδρουλάκη να μοιάζει υποψήφιος αρχηγός, όχι μιας μεγάλης συμπαράταξης αλλά του ίδιου του ΠΑΣΟΚ σε περίπτωση εκλογικής του ήττας, δηλαδή αδυναμίας του να πλησιάσει τη ΝΔ.
Κανείς δεν πιστεύει ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο Ανδρουλάκης θα παραμείνει αρχηγός. Το ίδιο όμως ισχύει και για τον Σωκράτη Φάμελλο ή τον Αλέξη Χαρίτση, αν κι αυτοί εμφανιστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά αντίστοιχα στις εκλογές και δεν πιάσουν στόχους. Την ίδια στιγμή, από την άλλη, υπάρχουν μόνο προσωποπαγή κόμματα. Ποιος θα διώξει τον Τσίπρα από το κόμμα Τσίπρα αν το ποσοστό του δεν είναι το καλύτερο; Ποιος μπορεί στην Πλεύση να βάλει θέμα ηγεσίας στη Ζωή Κωνσταντοπούλου;
Θέλω να πω ότι αν σήμερα ο διάλογος για τη δημιουργία ενός μεγάλου κεντροαριστερού πόλου είναι δύσκολος, γιατί δεν μπορεί να βρεθεί πλατφόρμα συναίνεσης, μετά τις εκλογές ο διάλογος θα είναι ακόμα πιο δύσκολος γιατί κάποιους από τους τωρινούς αρχηγούς μπορεί να τους πάρει το ρέμα της εκλογικής αποτυχίας. Αν σήμερα όλοι δυσκολεύονται να βρουν θέσεις στις οποίες μπορεί να συμφωνήσουν, μετά τις εκλογές δεν ξέρουμε ποιος ακριβώς θα καθίσει στο τραπέζι. Και με ποιον.
Μπορούμε να αναλύουμε όσο θέλουμε τις δημοσκοπήσεις, αλλά αν δεν αλλάξει κάτι θεαματικά είναι χαμένος χρόνος. Ολα θυμίζουν εκείνο το τραγούδι που μίλαγε για τη συνέλευση των ποντικών που ήθελαν να κρεμάσουν κουδούνα στην ουρά του γάτου. Φίνα λύση. Αλλά καθόλου εφικτή.
