Το δυστύχημα στα Τέμπη δεν ήταν απλώς μια τραγωδία· αποκαλύφθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο οι βαθιές ρωγμές σε ένα σύστημα που για χρόνια λειτουργεί με ελλείψεις, καθυστερήσεις και το «πάμε κι όπου βγει…». Γι’ αυτό και η θλίψη για τις 57 ζωές που χάθηκαν συνοδεύεται με οργή, βαριά κι επίμονη.
Θυμάμαι καλά εκείνη τη νύχτα. Ημουν από τους πρώτους που έγραψαν ότι «το πρώτο βαγόνι εξαϋλώθηκε». Πληκτρολογούσα τη λέξη μηχανικά. Δεν είχα ακόμη συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε. Πίσω από αυτή τη λέξη υπήρχαν πρόσωπα, οικογένειες. Και τότε, σαν αστραπή, η σκέψη: Μήπως στο επιβατικό τρένο βρίσκονταν δικοί μου άνθρωποι;
Μήπως κάποιο γνώριμο πρόσωπο ταξίδευε εκείνη τη νύχτα; Κάποιοι φίλοι μου επέλεγαν συχνά το τρένο για να πηγαινοέρχονται στη Θεσσαλονίκη. Για λίγα λεπτά ο φόβος με κατέκλυσε… Ενας φόβος ωμός, ο οποίος σύντομα μετεξελίχθηκε σε οργή. Οργή που δεν καταλαγιάζει. Γιατί στη θέση των νέων ανθρώπων που σκοτώθηκαν ακαριαία ή κάηκαν, θα μπορούσε να ήμουν εγώ.
Ο αδελφός μου. Οι φίλοι μου. Οποιοσδήποτε από εμάς. Οργή για ό,τι ακόμη παραμένει εύθραυστο, εκτεθειμένο, απροστάτευτο. Για την ευθύνη που δεν αναλήφθηκε, για τα αυτονόητα που δεν υφίστανται, να μη λαμβάνονται οι ζωές μας αψήφιστα. Να μη θεωρείται η ασφάλεια πολυτέλεια.
Η 28η Φεβρουαρίου είναι μια σαφής υπενθύμιση ευθύνης προς όσους ασκούν εξουσία, καθώς η κοινωνία δεν αντέχει άλλη «εξαΰλωση» – ούτε βαγονιών, ούτε εμπιστοσύνης.
