Ο,τι και να πω είναι πολύ δύσκολο, διότι ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Νομίζω ότι σε λίγο θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο ή θα τον δω από κοντά, να βρεθούμε όπως κάναμε όλο αυτό το διάστημα που ήταν εδώ μαζί μας. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος…
Είναι από τις πιο δύσκολες στιγμές στη ζωή μου αυτή η εβδομάδα που περνάει και δεν είναι εύκολο για μας, πόσο μάλλον για την οικογένειά του, στην οποία θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια.
Ολοι όσοι τον έχουμε ζήσει νιώθουμε ακριβώς το ίδιο, ένα μεγάλο κενό, μια πίκρα ατελείωτη.
Τον γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν είχα την πρώτη μου επαγγελματική δουλειά ως προπονητής στο Παγκράτι, συνεργάτης του Σπύρου Φώσκολου. Ο Θανάσης έπαιζε την τελευταία χρονιά της καριέρας του ως παίκτης.
Κάναμε την πλάκα μας, τον πείραζα γιατί δεν έπαιζε άμυνα, ενώ αντίθετα ήταν πολύ καλός σουτέρ.
Τα χρόνια πέρασαν, ακολούθησε και αυτός τη δύσκολη δουλειά του προπονητή και βρεθήκαμε εδώ ξανά παρέα, στη Μογγολία, πολύ μακριά από την αγαπημένη μας Ελλάδα. Στη Μογγολία ανέλαβε μια ομάδα και είχε ήδη προλάβει να κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά.
Για τον άνθρωπο Θανάση τι να πρωτοπείς, οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται είναι: «Ενας λεβέντης». Ενας άνθρωπος απίστευτος, και η καλοσύνη του και η διάθεσή του πάντα να βοηθήσει όσους περισσότερους μπορούσε τον έκαναν τόσο αγαπητό και φυσικά κάνουν τόσο μεγάλη την απώλειά του για όλους μας.
Ο κόσμος παραμένει συγκλονισμένος, και εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω τους ανθρώπους στη Μογγολία, μια χώρα που ίσως πολλοί στην Ελλάδα να μην την ξέρουν καν. Είναι απίστευτο το πώς βοήθησαν όλοι και την οικογένειά του και για όλα τα διαδικαστικά μετά το τραγικό συμβάν.
Δεν είναι τυχαίο ότι είναι και αυτοί σοκαρισμένοι, και οι άνθρωποι της ομάδας ιδιαίτερα αλλά και ο απλός κόσμος που ερχόταν στο γήπεδο, διότι είχαν εκτιμήσει και αγαπήσει αυτόν τον απίστευτο χαρακτήρα του Θανάση Σκουρτόπουλου, που είχε τον τρόπο να σε κερδίζει με την πρώτη ματιά.
Θα ήθελα πραγματικά να ευχηθώ εκεί που πήγε να βρει τις καλύτερες συνθήκες ώστε να συνεχίσει να κάνει αυτό που τόσο αγαπούσε: να προπονεί. Λάτρευε το μπάσκετ και εδώ που ήμασταν μιλούσαμε ώρες για αυτό το άθλημα που αγαπάμε. Από ΝΒΑ και Ευρωλίγκα μέχρι Ελλάδα, Ασία και μπάσκετ εδώ της Μογγολίας, τα πάντα όλα.
Πολλά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, είναι πολύ δύσκολες ώρες, απλά όλοι πρέπει να τον θυμούνται ως άνθρωπο και χαρακτήρα, ότι έδωσε τόσα πολλά μέσα από τη μεγάλη του καρδιά.
Η απώλεια έχει βυθίσει στο πένθος όχι μόνο το ελληνικό μπάσκετ, τον κόσμο του αθλητισμού, αλλά και όλον τον κόσμο, διότι ήταν ένας εκ των πλέον αγαπητών ανθρώπων πρώτα απ’ όλα.
Εδώ είχαμε κάνει μια ωραία παρέα, ο Θανάσης, εγώ και ο Βαγγέλης Τσεπέλης, πρώην συνεργάτης του Ζόαν Πλάθα στην ΑΕΚ, που και αυτός πλέον είναι προπονητής σε αυτή τη χώρα.
Ειλικρινά η είδηση αυτή έπεσε σαν κεραυνός στο κεφάλι μας, ακόμα δεν μπορούμε να το πιστέψουμε, όχι μόνο εμείς, όπως είπα, αλλά και οι άνθρωποι εδώ, οι ντόπιοι. Είχε γίνει πια κομμάτι της εδώ κοινότητας, που τους είχε κερδίσει όλους με το χαμόγελο και την καλοσύνη του.
Εφυγε ένας σπάνιος φίλος και ένας μεγάλος άνθρωπος.
Εγώ, ως παλαιότερος στη Μογγολία και με την Εθνική ομάδα, ως ο πρώτος ξένος προπονητής στην ιστορία της αλλά και με σύλλογο και έχοντας πάρει τίτλο, έκανα συχνά πλάκα τόσο στον Θανάση Σκουρτόπουλο όσο και στον Βαγγέλη Τσεπέλη.
«Αντε, εγώ είμαι “the Boss” σε αυτά τα μέρη, όπως με λένε οι ντόπιοι, επειδή έχω πάρει τίτλο. Περιμένω τώρα να παίξετε αντίπαλοι σε τελικό και να σας χαζεύω» τους έλεγα κατά καιρούς.
Και ξέρεις, το έφερε έτσι η ζωή και οι ομάδες τους βρέθηκαν αντίπαλες στον τελικό κυπέλλου Μογγολίας, αλλά τους είχα δίπλα μου στην εξέδρα! Επειδή στο κύπελλο εδώ απαγορεύεται να κοουτσάρουν ξένοι προπονητές και να παίζουν ξένοι παίκτες. Το κάνουν για να δώσουν ευκαιρίες στους μογγόλους παίκτες και προπονητές. Και έτσι τους έκανα πλάκα «έναν τελικό παίξατε και είστε εδώ μαζί μου στην εξέδρα». Ειλικρινά είχαμε φτιάξει μια ωραία παρέα, ελληνική παροικία, και είχαμε και τον Κώστα Κότση στην παρέα μας με face time από τη μακρινή Ιαπωνία και μας έλεγε «ρε εσείς περνάτε καλά».
Μάλιστα, πρόσφατα είχε κερδίσει και ένα δικαστήριο για κάτι λεφτά που ήταν να πάρει από την ΕΟΚ και του κάναμε πλάκα. «Θανάση, πλέον από εδώ και πέρα κερνάς εσύ καθημερινά».
Και ξαφνικά χάθηκαν όλα. Χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μας.
Πλέον η παρέα στη Μογγολία θα είναι πιο φτωχή, και οι ελληνικές βραδιές πολύ πιο δύσκολες και μελαγχολικές, αλλά οι αναμνήσεις από έναν σπάνιο άνθρωπο όπως ο Θανάσης Σκουρτόπουλος δεν θα σβήσουν ποτέ. Καλό ταξίδι, φίλε μου καλέ.
* Ο Βασίλης Φραγκιάς είναι προπονητής μπάσκετ
