Έρχεται μια στιγμή, όπου κάποιοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι οι γύρω τους μιλούν πιο προσεκτικά, αποφεύγουν συγκεκριμένα θέματα, ανταλλάσσουν βλέμματα. Δεν προηγείται πάντα μια σύγκρουση. Δεν υπάρχει απαραίτητα ένα μεγάλο θέμα. Η απόσταση χτίζεται σιγά σιγά, μέσα από μικρές καθημερινές κινήσεις που κανείς δεν θεώρησε σημαντικές τη στιγμή που συνέβαιναν.
Έχετε γίνει ο δύσκολος… Εκείνος γύρω από τον οποίο όλοι προσέχουν πώς θα κινηθούν. Το μέλος της οικογένειας στον οποίο οι άλλοι δεν μιλούν πια ελεύθερα γιατί φοβούνται τις αντιδράσεις του.
Και το χειρότερο απ’ όλα; Πραγματικά δεν έχετε ιδέα ότι συμβαίνει. Αυτές οι αλλαγές σας πλησιάζουν αργά, ύπουλα και μέχρι τη στιγμή που κάποιος βρίσκει επιτέλους το θάρρος να σας το πει, εσύ είστε πεπεισμένοι ότι το πρόβλημα το έχουν οι άλλοι.
Η παγίδα της σύγκρισης με το παρελθόν
Πολλοί μεγαλύτεροι άνθρωποι καταφεύγουν συχνά στο παρελθόν ως μέτρο σύγκρισης. Κάθε συζήτηση μοιάζει να επιστρέφει στο πόσο καλύτερα ήταν κάποτε τα πράγματα. Ο καιρός, οι άνθρωποι, η δουλειά, οι σχέσεις. Αυτή η συνεχής αναφορά δεν ακούγεται ως εμπειρία αλλά ως έμμεση απαξίωση του παρόντος των άλλων. Οι νεότεροι νιώθουν ότι όσα ζουν δεν θα είναι ποτέ αρκετά καλά, γιατί δεν ανήκουν σε μια εξιδανικευμένη εποχή που ζει κυρίως στη μνήμη σας.
Σχετικό θέμα: Όλα όσα πρέπει να ξεχάσετε εάν θέλετε να μην χάσετε τα ενήλικα παιδιά σας
Από τις ερωτήσεις στις ετυμηγορίες
Με τον καιρό, το ενδιαφέρον για τη ζωή των άλλων αντικαθίσταται από την ανάγκη να δώσετε εσείς τις απαντήσεις. Οι συζητήσεις μετατρέπονται σε διδασκαλίες. Σας μιλάει το παιδί σας για τη σχέση που έχει και εσείς απαντάτε: «Να σου εξηγήσω γιατί αυτό δεν θα πετύχει». Σε περίπτωση που θελήσει να μοιραστεί μαζί σας τα σχέδια για τις διακοπές του, έχετε έτοιμη μια ανάλογη απάντηση του τύπου: «Δεν είναι έτσι που πρέπει να ξοδεύεις τα χρήματά σου.»
Έχετε γίνει δικαστής και ένορκος για κάθε απόφαση που παίρνει η οικογένειά σας χωρίς να σάς έχουν ζητήσει να προεδρεύετε στις ζωές τους.
Τα θέματα υγείας στην ημερήσια διάταξη
Η υγεία είναι σημαντική και η ανησυχία φυσιολογική. Όταν όμως κάθε επαφή ξεκινά και τελειώνει με συμπτώματα, εξετάσεις και παράπονα, η συζήτηση μετατρέπεται σε ιατρικό ανακοινωθέν. Πονάει η μέση σας. Το γόνατό σας κάνει θόρυβο. Δεν κοιμηθήκατε καλά. Το καινούργιο φάρμακο σας ζαλίζει. Το παλιό φάρμακο ήταν καλύτερο. Ο γιατρός δεν σας ακούει. Ο άλλος γιατρός ήταν χειρότερος.
Σχετικό θέμα: «Χωρίζω» τους γονείς μου: Η σιωπηλή πανδημία της οικογενειακής αποξένωσης
Φυσικά και οι συγγενείς σάς νοιάζονται. Δεν μπορούν όμως να αντέχουν για πάντα το βάρος μιας επικοινωνίας που περιστρέφεται μόνο γύρω από τις αρρώστιες. Ή επειδή υπάρχει οικειότητα, να φτάνει η σχέση στο σημείο ο συγγενής να ακούει ακόμη και για τις πιο ιδιωτικές λειτουργίες του σώματός σας.
Η υποβάθμιση των προβλημάτων των νεότερων
Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία είναι η υποβάθμιση των προβλημάτων των νεότερων. Το άγχος τους θεωρείται υπερβολή, οι φόβοι τους αδυναμία, οι δυσκολίες τους ασήμαντες σε σύγκριση με όσα περάσατε εσείς. Έτσι, οι μεγαλύτεροι γίνονται κριτές της έννοιας της δυσκολίας, αποκλείοντας ό,τι δεν μοιάζει με τη δική σας εμπειρία.
Η ξεροκεφαλιά ως ταυτότητα
Το «έτσι είμαι εγώ» έχει γίνει το μότο σας. Φοράτε την ακαμψία σας σαν παράσημο, λες και η άρνηση να προσαρμοστείτε ή να εξετάσετε άλλες οπτικές είναι ένδειξη αντοχής και όχι άμυνας.
Δεν θα δοκιμάσετε το καινούργιο εστιατόριο, γιατί σας αρέσει το παλιό. Δεν θα χρησιμοποιήσετε τις λειτουργίες του κινητού που θα έκαναν τη ζωή σας ευκολότερη, γιατί «ο παλιός τρόπος μια χαρά είναι». Δεν θα σκεφτείτε ότι ίσως, κάποιες αλλαγές μπορεί να είναι όντως βελτιώσεις.
Η κριτική που ακυρώνει την πρόθεση
Δώρα, προσκλήσεις, χειρονομίες αγάπης περνούν από φίλτρο αξιολόγησης. Τίποτα δεν είναι ακριβώς σωστό. Σας αγοράζουν ένα πουλόβερ; Είναι λάθος χρώμα. Σας μαγειρεύουν δείπνο; Έχει πολύ αλάτι, ή λίγο, ή γιατί χρησιμοποίησαν αυτό το υλικό. Οργανώνουν μια οικογενειακή συγκέντρωση; Η ώρα δεν βολεύει, ο χώρος δεν είναι σωστός, η λίστα καλεσμένων έχει πρόβλημα…
Οι παρατηρήσεις γίνονται συνήθεια και η ευγνωμοσύνη ξεχνιέται. Οι άλλοι ακούν ότι δεν προσπαθούν αρκετά, ακόμη κι όταν έχουν προσπαθήσει πολύ. Κάποια στιγμή, σταματούν να προσφέρουν και η απόσταση μεγαλώνει.
Διακόπτετε συνεχώς αλλά μισείτε να σας διακόπτουν
Έχετε σημαντικά πράγματα να πείτε, άρα, φυσικά, μπορείτε να παρεμβαίνετε όποτε σας έρθει μια σκέψη. Όταν όμως κάποιος άλλος προσπαθεί να προσθέσει κάτι όταν μιλάτε εσείς; Αυτό είναι απλώς αγένεια.
Αυτό το διπλό μέτρο εξαντλεί τους πάντες γύρω σας. Οι συζητήσεις γίνονται μονόλογοι. Τα οικογενειακά τραπέζια μετατρέπονται σε προσωπικές σας ομιλίες τύπου TED, στις οποίες κανείς δεν δήλωσε συμμετοχή.
Μπερδεύετε την απομόνωση με την ανεξαρτησία
Το «δεν χρειάζεστε κανέναν» ακούγεται ως δύναμη και αυτάρκεια. Όταν όμως διώχνετε τους πάντες με τη συμπεριφορά σας και μετά φοράτε τη μοναξιά σας σαν πανοπλία, δεν είστε ανεξάρτητοι. Είστε απλώς μόνοι.
Η οικογένειά σας σταματά να σάς καλεί, όχι επειδή δεν σάς αγαπά, αλλά επειδή η παρουσία σας αλλάζει ολόκληρη τη δυναμική κάθε συνάντησης. Τα εγγόνια σωπαίνουν. Οι ενήλικες σφίγγονται. Όλοι προσέχουν τι θα πουν, προσπαθώντας να μη πυροδοτήσουν άλλη μία διάλεξη ή μία ακόμη συνεδρία παραπόνων.
Η στιγμή της συνειδητοποίησης δεν είναι εύκολη. Συχνά έρχεται μέσα από σύγκρουση ή απώλεια. Όμως η επίγνωση ανοίγει δρόμο. Όταν οι άνθρωποι επιλέγουν την ενεργητική ακρόαση, δεν κρίνουν, δεν υποτιμούν, οι σχέσεις μπορεί να γίνουν λειτουργικές ξανά. Κανείς δεν ζητάει την τελειότητα. Οι άνθρωποι ζητούν παρουσία, σεβασμό και χώρο. Και αυτά δεν χάνονται με την ηλικία.
www.ertnews.gr
