Μεγάλη ρύπανση, απορρίμματα, κλιματική κρίση είναι οι λόγοι για την δημιουργία μιας επιχείρησης βασιζόμενης σε νέες αντιλήψεις πέρα από τις παλιές νοοτροπίες.
Αυτό αναφέρει η μαθήτρια του Γενικού Λυκείου Μούδρου Αθηνά Παπαδοπούλου, εξηγώντας την προσπάθεια των μαθητών να επενδύσουν στην επαναχρησιμοποίηση άχρηστων υλικών και απορριμμάτων.
Η κυκλική οικονομία βασίζεται στο τρίπτυχο ελαχιστοποίηση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση. Γυαλί, πλαστικό, χαρτί και μέταλλο είναι τα υλικά που αναζητούνται και περνούν από επεξεργασία για να καταλήξουν μικρά διακοσμητικά και χρηστικά αντικείμενα με μία καλλιτεχνική δόση.
Όπως λέει η Μαρία Παπαπαναγιώτου εκπαιδευτικός, διευθύντρια στο ΓΕΛ Μούδρου, «εμείς ρίχνουμε μία ιδέα και τα παιδιά αναλαμβάνουν να την προχωρήσουν. Πενία τέχνας απεργάζεται». Στις επόμενες ημέρες στην μαθητική έκθεση θα αναδείξουν νέες παιδαγωγικές μεθόδους περιβαλλοντικής ευαισθησίας.
Η ιδέα της κυκλικής οικονομίας δεν είναι καινούργια. Πολλοί την είδαν ως απάντηση στο πρόβλημα της υπερκατανάλωσης και του όγκου των απορριμμάτων. Ενδεχομένως σε πολύ μικρές κοινωνίες στις παρυφές του πολιτισμού να λειτουργεί ως μοντέλο παραγωγής και κατανάλωσης για την χρήση λιγότερων πόρων και την επέκταση του κύκλου ζωής των προϊόντων. Στον βιομηχανοποιημένο κόσμο η επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση ανάλογα με το είδος των υλικών είναι τεχνικά δύσκολη, δημιουργεί μεγαλύτερα προβλήματα μετά την πρώτη ανακύκλωση και έχει μεγαλύτερο οικονομικό κόστος.
Χωρίς ιδιαίτερα περιθώρια οικονομικής ανάπτυξης, εκτός της λεγομένης γραμμικής οικονομίας η οποία εξαντλεί τους πεπερασμένους φυσικούς πόρους και με το τεράστιο πρόβλημα των απορριμμάτων του δυτικού κόσμου, τα οποία καταλήγουν στην Ασία και την Αφρική κάποιες κοινότητες σε αυτές τις περιοχές, προκειμένου να διασφαλίσουν τα προς το ζειν επιδίδονται στην κυκλική οικονομία, κυρίως με την επαναχρησιμοποίηση υφασμάτων, ηλεκτρονικών ειδών, οχημάτων, ελαστικών και πλαστικών. Η ζωή σε αυτές τις χώρες και στους λεγομένους χώρους ανακύκλωσης μοιάζει με τους κύκλους της κολάσεως του Δάντη.
Όσο ελκυστική και αν ακούγεται ως ιδέα, η κυκλική οικονομία, αγνοεί την αρχή της θερμοδυναμικής για την αδυναμία δημιουργίας ή καταστροφής της ύλης. Ένα μέλλον όπου δεν υπάρχουν πλέον απόβλητα και τα προϊόντα ανακυκλώνονται επ’ αόριστον είναι πρακτικά αδύνατον. Πόσοι προβληματίζονται με τα “αθώα” απορρίμματα των τροφίμων, τα οποία στην ιδεατή περίπτωση κομποστοποιούνται, ή άλλως καταλήγουν σε χωματερές, ότι εάν δεν είναι βιολογικά επιστρέφουν στην γη βλαβερά και τοξικά;
Σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύθηκε από την Circle Economy, μόνον το 6,9% των 106 δις τόνων υλικών που χρησιμοποιούνται ετησίως από την παγκόσμια οικονομία προέρχεται από ανακυκλώσιμες πηγές. Αυτό συνιστά μια μείωση 2,2 ποσοστιαίων μονάδων από το 2015 και οφείλεται στο ότι η συνολική κατανάλωση υλικών από το 2018 έως το 2021 αυξήθηκε πολύ ταχύτερα, από την χρήση ανακυκλωμένων υλικών, η οποία σημείωσε αύξηση κατά 200 εκατ. τόνους.[1]
Φεύ, όσα απορρίμματα και αν ανακυκλωθούν, η αύξηση του πληθυσμού και οι διαρκώς διογκούμενες ανάγκες σε προϊόντα, στα οποία κυριαρχεί το πλαστικό, τα χημικά και τοξικά υλικά παραμένουν ακαταμάχητες δυνάμεις. Οι λύσεις βρίσκονται στην αντιμετώπιση των γενεσιουργών αιτίων.
[1] Global circularity rate fell to 6.9%—despite growing recycling, 13 May 2025, São Paulo, https://www.circularity-gap.world/updates-collection/global-circularity-rate-fell-to-6-9—despite-growing-recycling, https://pdf.circularity-gap.world/?report=CGR_Global_2025_Report_0c90048033&page=1.
www.ertnews.gr
