Δεν έγιναν και λίγα στο εφετινό μεταγραφικό παζάρι του Ιανουαρίου. Και τα χρήματα που ξοδεύτηκαν ήταν αρκετά και οι νεοφερμένοι παίκτες δεν είναι λίγοι κι αυτοί που μας αποχαιρέτησαν έμοιαζαν το περασμένο καλοκαίρι να είναι σημαντικοί. Ο ΠΑΟ αποκτώντας τον Σαντίνο Αντίνο έκανε μια από τις ακριβότερες μεταγραφές της ιστορίας του: λένε την πιο ακριβή, αλλά νομίζω ο Τζιμπρίλ Σισέ στοίχισε πιο πολλά. Πήρε επίσης κι αρκετούς άλλους παίκτες: μοιάζει νέα ομάδα. Η ΑΕΚ πλήρωσε επίσης αρκετά για τον Βάργκα, διακαή πόθο του κόουτς Νίκολιτς. Ο ΠΑΟΚ έφερε τον διεθνή Χρήστο Ζαφείρη που είχε κλείσει από το περασμένο καλοκαίρι και πρόσθεσε και τον Γερεμέγεφ, που θέλει να αποδείξει ότι στον ΠΑΟ αδικήθηκε – ίσως στη λήξη των μεταγραφών πάρει και κάποιον άλλο. Κι ο Ολυμπιακός, για να γίνει πιο αποτελεσματικός επιθετικά έφερε τους κυνηγούς Αντρέ Λουίς και Κλέιτον, που ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήθελε πολύ αφού εμπιστεύθηκε και την υπόδειξη του πρώην συνεργάτη του και σήμερα προπονητή της Ρίο Αβε, Σωτήρη Συλαϊδόπουλου. Κι όσο για αποχωρήσεις και σε αυτό τον τομέα οι εκπλήξεις δεν έλειψαν. Ο ΠΑΟ πούλησε τον Τετέ, πιθανότατα τον καλύτερο κυνηγό του. Ο ΠΑΟΚ άφησε τον Τσάλοφ να φύγει – ο Ρώσος ήρθε με τρομερές συστάσεις πέρυσι. Κι ο Ολυμπιακός είδε τρεις επιθετικούς του (τον Στρεφέτσα, τον Γιάρεμτσουκ και τον Καμπελά) να αποχωρούν ενώ οι καλοκαιρινές προβλέψεις έλεγαν πως θα μπορούσαν να είναι βασικοί σε αρκετά παιχνίδια. Το μεταγραφικό παζάρι είχε τα πάντα. Αλλά κάτι μου λέει πως δεν συγκίνησε και πολύ.
Ανάμνηση
Ενας λόγος είναι η ανάμνηση των όσων έγιναν πέρυσι. Θέλω να θυμίσω τις περσινές μεγάλες κινήσεις των ομάδων που έκαναν πρωταθλητισμό. Ενα χρόνο πριν ο Ολυμπιακός αποχαιρετούσε τους Γουίλιαν, Ολιβέιρα και Μασούρα για να αποκτήσει τους Μπρούνο, Ορτα και Λουίς Πάλμα. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε καταφέρει να αποκτήσει τον Μεϊτέ, που κατέληξε σε ένα βράδυ στον ΠΑΟΚ, ωστόσο δεν έμεινε χωρίς προσθήκη στη μεσαία γραμμή καθώς έφερε πίσω στην Ελλάδα τον Σιώπη, ένα παίκτη με το χάρισμα να τρέχει για όλους. Είχε φέρει επίσης τον Κάρολ Σφιντέρσκι που είχε αφήσει το MLS για τον Παναθηναϊκό. Ο ΠΑΟΚ εκτός από τον Μεϊτέ που επέστρεψε από την Μπενφίκα είχε φέρει πίσω ένα δικό του παιδί, τον Πέλκα, και είχε προσθέσει στην άμυνα τον Βιετέσκα. Και είχε αποκτήσει από τη Μάλμε τον χαφ Πένια που τον ήξερε καλά ο Λουτσέσκου γιατί η Μάλμε, με αυτόν πρωταγωνιστή, είχε αποκλείσει τον ΠΑΟΚ στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ το περασμένο καλοκαίρι.
Καμία
Το παράξενο στην ιστορία των περσινών μεταγραφών του Ιανουαρίου είναι ότι όλες έμοιαζαν λογικές αλλά καμία ομάδα δεν βγήκε από δαύτες ιδιαίτερα κερδισμένη: για την ακρίβεια τίποτα από όσα έγιναν δεν άλλαξε θεαματικά προς το καλύτερο κάποια ομάδα, μολονότι φαινόταν να υπάρχει στις προσθήκες κάποιο σχέδιο. Ο Ολυμπιακός είχε φέρει τον Ορτα, που ήταν στην ομάδα που κέρδισε το Conference League και θα έπρεπε να βοηθήσει διότι την ομάδα τη γνώριζε κι ο Μεντιλίμπαρ γνώριζε αυτόν: έμπλεξε με τραυματισμούς κι έφυγε στη λήξη της σεζόν έχοντας παίξει λίγο. Το ίδιο και ο Πάλμα. Είχε κάνει ωραία πράγματα στη Σέλτικ και είχε ξεχωρίσει στον Αρη: δεν έπρεπε να έχει προβλήματα προσαρμογής, αλλά έδωσε λίγα κι έφυγε κι αυτός. Ο Σιώπης και ο Σφιντέρσκι που ο ΠΑΟ είχε αποκτήσει έμειναν και μετά το καλοκαίρι, αλλά σε ρόλο αναπληρωματικών. Στον ΠΑΟΚ ο Μεϊτέ για να ξαναγίνει χρήσιμος χρειάστηκε μήνες, αλλά τα κατάφερε. Ο Βιετέσκα και ο Πένια όχι. Ο Πέλκας γύρισε σπίτι: είναι πάντα χρήσιμος αλλά όχι και καθοριστικός. Το περσινό μεταγραφικό παζάρι είναι η απόλυτη απόδειξη πως οι ομάδες τον Ιανουάριο δύσκολα αλλάζουν όσο προσεκτικές κι αν είναι οι κινήσεις τους. Και για αυτό φέτος η προσοχή των περισσότερων οπαδών σε αυτό ήταν μικρότερη. Κι ας μην έλειψαν πάλι προσθήκες και αποχωρήσεις, αυτά δηλαδή που χαρακτηρίζουν μια καλή μεταγραφική περίοδο.
Ριζικά
Τον Ιανουάριο πολύ δύσκολα οι ομάδες αλλάζουν ριζικά. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να τα έχουν κάνει όλα χάλια στο πρώτο τετράμηνο της σεζόν (από τον Σεπτέμβρη μέχρι τον Ιανουάριο) ή να έχουν τόσο ορατές ανάγκες που να χρειάζονται παίκτες σε συγκεκριμένες θέσεις και να τους βρουν. Αλλά μιλάμε για σπάνιες καταστάσεις. Η τελευταία ομάδα που είχε αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο ήταν ο Ολυμπιακός που κατέκτησε το Conference League. Είχε πάρει τον Ιανουάριο τους Κάρμο, Τσικίνιο, Ορτα, Ζέλσον, Ναβάρο κι όλοι βοήθησαν. Αλλά προέρχονταν από δύο αλλαγές προπονητών και το βασικό στη μεταμόρφωσή του πέρα από τις ακριβές αυτές μεταγραφές ήταν ότι η ομάδα συσπειρώθηκε γύρω από τον νεοφερμένο Μεντιλίμπαρ για να σωθεί μια χρονιά που είχε αρχίσει άσχημα: στον δρόμο για την κατάκτηση του Conference League βοήθησαν ίσως πιο πολύ από τους νεοφερμένους ο Τζολάκης που καθιερώθηκε, ο Ποντένσε και ο Φορτούνης, ο Ρέτσος και ο Εσε που ξύπνησαν και φυσικά ο Ελ Κααμπί. Κανείς όμως δεν είχε έρθει τον Ιανουάριο.
Μόνος
Φέτος τον Ιανουάριο ήρθαν αρκετοί. Αλλά για να γίνουν καλύτερες ειδικά οι ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό θα πρέπει στην τελική ευθεία της σεζόν να δώσουν πολλά παραπάνω παίκτες που υπάρχουν στις ομάδες αυτές ήδη από το περασμένο καλοκαίρι και μπορεί και νωρίτερα. Τον Ολυμπιακό μπορούν να τον βοηθήσουν να γίνει παραγωγικότερος και πιο αποτελεσματικός ο Ζέλσον (που στην Ευρώπη έχει πετύχει τρία γκολ και στην Ελλάδα μόνο ένα σε διπλάσια ματς), ο Ποντένσε (που είναι ο ποιοτικότερος ακραίος του πρωταθλήματος αλλά ταλαιπωρήθηκε από την έλλειψη καλοκαιρινής προετοιμασίας) και ο Ελ Κααμπί (που πρέπει να αφήσει πίσω την κόπωση από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής και να βρει φρεσκάδα). Ο ΠΑΟΚ πρέπει να ελπίζει στην τελική ευθεία να είναι σε φόρμα η τετράδα Κωνσταντέλιας – Ζίφκοβιτς – Τάισον – Γιακουμάκης και να συνεχίσει να είναι βιονικός ο Μεϊτέ – αν ανέβει κι ο Ντεσπόντοφ ο Λουτσέσκου θα είναι μια χαρά. Και την ΑΕΚ πρέπει υποχρεωτικά να συνεχίσουν να κουβαλάνε ο Γιόβιτς, ο Μάριν, ο Κοϊτά, ο Μάνταλος και βέβαια ο ασταμάτητος Πινέδα. Ο ΠΑΟ μόνο θα αλλάξει βασιζόμενος στους πολλούς νεοφερμένους. Αλλά είναι εκτός πρωταθλήματος από τον Οκτώβριο και ετοιμάζει απλά την ομάδα της επόμενης σεζόν. Είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο μόνος του.
