Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, χιούμορ και βαθιά συναισθηματική διαύγεια, η Τζέσυ Μπάκλευ και η Κλόι Ζάο μιλούν στο ERTNEWS για το Άμνετ: για τη θλίψη ως εμπειρία που σε μεταμορφώνει, για τη διαίσθηση ως δημιουργικό εργαλείο και για το πώς μια ταινία εποχής μπορεί να «μιλήσει» στο σήμερα. Μια συζήτηση που ξεκινά ανάλαφρα, περνά από τα γυρίσματα στην Ελλάδα και καταλήγει στον πόνο, τη μνήμη και την αναγέννηση.
Τζέσυ Μπάκλευ – Από πού είσαι;
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Από την Αθήνα.
Τζέσυ Μπάκλευ – Α, ήμουν στην Αθήνα πέρσι.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Αλήθεια;
Τζέσυ Μπάκλευ – Ναι. Είχα γυρίσματα με τον Τσάρλι Κάουφμαν.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Ανέφερες πριν ότι ήσουν στην Ελλάδα σχεδόν έναν χρόνο πριν, αλλά έχεις βρεθεί και παλαιότερα εδώ για γυρίσματα.
Τζέσυ Μπάκλευ – Ισχύει.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Είχες γυρίσει επίσης μια ταινία με τον Έλληνα σκηνοθέτη Χρήστο Νίκου πριν από κάποιο καιρό και, αν μου επιτρέπεις, θα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την ταινία, το Fingernails, ως αφορμή για μια λίγο παράξενη ερώτηση.
Τζέσυ Μπάκλευ – Φυσικά.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Σε αυτή την ταινία ξεριζώνεις ένα από τα νύχια σου για να εκφράσεις τα συναισθήματά σου για κάποιον. Θα ξερίζωνες το νύχι σου για αυτή την υπέροχη κυρία; (δείχνει την Κλόι Ζάο)
Κλόι Ζάο – Ξερίζωνες τα νύχια σου σε κάποια ταινία;
Τζέσυ Μπάκλευ – Δεν την έχει δει, προφανώς.
Κλόι Ζάο – Αυτό είναι τόσο ακραίο. Να σε προλάβω: μην το κάνεις για εμένα.
Τζέσυ Μπάκλευ – Όχι, όχι, δεν θα το έκανα. Δεν πρόκειται να ξαναξεριζώσω τα νύχια μου ποτέ.
Κλόι Ζάο – Δεν το θέλω αυτό. Δεν θέλω να το κάνει ποτέ κανείς για εμένα.
Τζέσυ Μπάκλευ – Μπορείς να ξεριζώσεις κάποια άλλα πράγματα… αν φοράς ρούχα.
Κλόι Ζάο – Σου αρέσει αυτό;
Τζέσυ Μπάκλευ – Αυτό είναι το αποκλειστικό μου. Χρησιμοποίησέ το: δεν θα ξερίζωνα για κανέναν τα νύχια μου.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Σας ευχαριστώ που δεχτήκατε να μας δώσετε συνέντευξη για το Άμνετ. Στην ταινία όλα βρίσκονται στην τέλεια θέση και όλα μοιάζουν να έχουν κάτι να πουν. Κλόι, δεν σκηνοθέτησες μόνο αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους· επέλεξες επίσης τα δέντρα, το γεράκι, το ίδιο το πνεύμα της Γης. Πώς ήταν να δημιουργείς ένα περιβάλλον όπου τα πάντα έπρεπε να «μιλούν»;
Κλόι Ζάο – Τα πάντα ήταν σημαντικά. Και η ερώτησή σου είναι πολύ καλή. Μου αρέσει να νιώθω το σώμα μου μέσα στον χώρο. Αν βρίσκομαι στο δάσος και αγγίζω κάτι, αν στέκομαι κάτω από ένα δέντρο και αυτό μου φαίνεται σωστό… Θυμάμαι ότι αρχικά είχαμε επιλέξει ένα διαφορετικό δέντρο. Μετά άλλαξε ο καιρός και το δέντρο έδειχνε αλλιώς. Όταν επιστρέψαμε μήνες αργότερα, περπατούσα κάποια στιγμή στο δάσος. Η Φιόνα, η σκηνογράφος μας, είπε: «Κοιτάξαμε την Κλόι και τη βλέπουμε να γελάει στο έδαφος, αγκαλιά με αυτό το δέντρο». Και τότε είπα: «Νομίζω ότι αυτό είναι το δέντρο». Είναι μια καθαρά διαισθητική διαδικασία: πώς νιώθει το σώμα μου; Νιώθω ασφαλής σε αυτόν τον χώρο; Με εμπνέει αυτός ο χώρος;
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Οι ταινίες σας διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά μοιάζουν να μοιράζονται έναν κοινό άξονα: αφηγούνται ιστορίες με καθαρά κινηματογραφική γλώσσα. Πώς, λοιπόν, από μια κοινωνική ταινία για το σήμερα, περάσατε σε μια υπερπαραγωγή με υπερήρωες και τώρα σε μια ταινία εποχής εμπνευσμένη από τον Σαίξπηρ;
Κλόι Ζάο – Όταν ήμουν μικρή, ονειρευόμουν να γίνω δύο πράγματα: είτε δημιουργός manga είτε ιδιωτικός ντετέκτιβ. Αυτά ήταν τα παιδικά μου όνειρα. Και τα δύο με βοήθησαν, γιατί πάντα ήθελα να ανακαλύπτω ιστορίες που ακόμα δεν γνώριζα.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Αυτό που είναι απολύτως εξαιρετικό στον τρόπο που υποδύεσαι τον χαρακτήρα σου είναι ότι κατανοείς τον βαθύ πόνο που έχει να αντιμετωπίσει και αυτό φτάνει κατευθείαν στο κοινό. Δεν είναι μελοδραματικό· είναι άμεσο και ευθύ. Ήταν εύκολο για εσένα, ειδικά σε εκείνη την περίοδο των γυρισμάτων (σ.σ. κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων έμαθες ότι είσαι έγκυος), να κατανοήσεις αυτό που είχε να αντιμετωπίσει ο χαρακτήρας;
Τζέσυ Μπάκλευ – Ήταν κάτι τελείως άγνωστο για μένα. Και αυτό ακριβώς ήταν το κλειδί. Δεν ήταν δύσκολο, γιατί δεν νομίζω ότι θα μπορούσα –ακόμα κι αν προσπαθούσα– να προβάλω αυτό που νόμιζα ότι είναι η θλίψη. Δεν θα ήταν αληθινό.
Κλόι Ζάο – Δεν θα ήταν… έξυπνο.
Τζέσυ Μπάκλευ – Θα ήταν πολύ μικρό. Νομίζω ότι είχε να κάνει με το άγνωστο: με το πού βρίσκονται ή πού μπορούν να υπάρξουν τα όρια αυτής της θλίψης στη συγκεκριμένη στιγμή, και με το να αφεθώ σε αυτή τη στιγμή. Γιατί η θλίψη έχει πολλά χρώματα. Δεν είναι μόνο πόνος. Είναι αγάπη, είναι οργή. Είναι το να είσαι εντελώς χαμένος, να βρίσκεσαι σε έναν καινούργιο τόπο. Εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως ο πόνος σε υπερβαίνει, σε μεταφέρει σαν σε άλλον πλανήτη, σαν να αλλάζει ολόκληρος ο κόσμος. Είναι λίγο σαν γέννα· ο θάνατος και η γέννηση πηγαίνουν μαζί. Όταν βιώνεις ένα σεισμικό γεγονός, όπως ο θάνατος του παιδιού σου, ξαναγεννιέσαι. Ο κόσμος σου γίνεται εντελώς διαφορετικός. Είσαι ένας καινούργιος άνθρωπος από εκείνη τη στιγμή. Και κουβαλάς όλη την κληρονομιά αυτού του πόνου, αυτής της στιγμής, αυτής της μνήμης. Αλλά και η σχέση σου με τον κόσμο είναι πια καινούργια.
Κλόι Ζάο – Αυτό πρέπει να το γράψω. Είναι πολύ καλό.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – […] Δεν μπορώ να βρω τη σωστή λέξη για να περιγράψω πώς ένιωσα και να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου.
Κλόι Ζάο – Σας ευχαριστώ πάρα, πάρα πολύ.
Τζέσυ Μπάκλευ – Ευχαριστώ.
www.ertnews.gr
