Σας είχα προετοιμάσει, νομίζω, επομένως για τους τακτικούς αναγνώστες δεν υπήρχε λόγος έκπληξης από την κωλοτούμπα του προέδρου Τραμπ για τη Γροιλανδία. Πήρε αυτά που θα έπαιρνε χωρίς τους κουραστικούς θεατρινισμούς, τέτοια μάλιστα ώστε να μπορεί να τα παρουσιάσει στο κοινό του ως προσωπικό θρίαμβο της διπλωματίας του: της διπλωματίας της ισχύος.
Με άλλα λόγια, ο πανικός, τα γαβγίσματα, οι ιερεμιάδες για τον πόλεμο που ερχόταν, όλα αυτά ήταν το περιτύλιγμα της συμφωνίας με τη Δανία, για τις στρατιωτικές παραχωρήσεις στις ΗΠΑ στο έδαφος της Γροιλανδίας. Τέλος καλό, όλα καλά – μέχρι την επόμενη κρίση δηλαδή. Τι συγκράτησε όμως τον πρόεδρο Τραμπ και αποφύγαμε τα χειρότερα;
Δυστυχώς δεν ξέρω Αραμαϊκά. (Επέμενε ο μακαρίτης ο πατέρας μου ότι εκεί ήταν το μέλλον, αλλά πού μυαλό εγώ; Προτίμησα τα αγγλικά…) Ετσι, αφού δεν μπορώ να ρωτήσω τη γερόντισσα Ακυλίνα, που σίγουρα θα έχει κάτι ενδιαφέρον να πει, θα καταφύγω στη δική μου ερμηνεία της προεδρικής κωλοτούμπας. Το προσωπικό του συμφέρον επέβαλε στον πρόεδρο Τραμπ την υπαναχώρηση.
Οι Ευρωπαίοι κατάπιαν αδιανόητες προσβολές και αγνόησαν τις προκλήσεις, όμως η άρνησή τους να υποχωρήσουν στην απαίτηση του Τραμπ ήταν σθεναρή και ακλόνητη. Το κατάλαβε και έκανε πίσω. Εκανε πίσω, επειδή στην αντίθετη περίπτωση θα είχαμε ρήξη και δεν την ήθελε. Χωρίς τους συμμάχους τους οι ΗΠΑ μειώνουν δραστικά το πεδίο επιρροής τους και τη δυνατότητα προέκτασης της ισχύος τους ανά τον κόσμο.
Ο Τραμπ μπορεί να εκφοβίζει τους συμμάχους του όσο εκείνοι έχουν ανάγκη τις ΗΠΑ, αν όμως τους φέρει στο σημείο να εκστομίσουν το παροιμιώδες «fuck you and your jack» (εσύ και ο γρύλος σου), τότε το μέγεθος της ισχύος του αυτομάτως συρρικνώνεται.
Φαίνεται ότι αυτό παραπάνω ο Τραμπ κάπως, στο περίπου, το κατάλαβε. Γιατί, χωρίς σφαίρα επιρροής που να εκτείνεται και πέραν του δυτικού ημισφαιρίου, τι θα ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες; Ενας Καναδάς με πυρηνικά. Βεβαίως, ως οικονομία δεκαπέντε φορές πλουσιότερη από τον Καναδά· γεωπολιτικά όμως, αυτό θα ήταν.
Αφήστε και το άλλο, που πρέπει να μέτρησε. Οτι, δηλαδή, αν ο Τραμπ διέβαινε τον Ρουβίκωνα στην περίπτωση της Γροιλανδίας, μετά θα χρειαζόταν πάρα πολλή δουλειά για να στηθεί μια προσομοίωση τάξης από τα ερείπια της παλαιάς τάξης πραγμάτων. Εχει χρόνο ο Τραμπ για τέτοιους μπελάδες, όταν μάλιστα ο ίδιος και η οικογένειά του κάνουν χρυσές δουλειές από την προεδρία;
ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ
Επιτέλους, άρχισαν να εκδηλώνονται οι σοφοί που διαμορφώνουν το πρόγραμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Ενας εξ αυτών είναι ο καθηγητής Τσόκας, έτσι υπογράφει τις αναρτήσεις του στα σόσιαλ, ο οποίος είναι καθηγητής Μαθηματικών στη Μέση Εκπαίδευση, πρώην υποψήφιος της «Νίκης» στην Εύβοια και διαμορφωτής, μαζί με άλλους, του προγράμματος «αυτού του ανεπανάληπτου κινήματος πολιτών», όπως γράφει.
Φυσικά, συμφωνεί με τις θέσεις της κ. Καρυστιανού (για εκείνον, «η Μαρία της Ελλάδας») κατά των αμβλώσεων και κατά του προσωπικού αριθμού. Με το καλό, λοιπόν, να ευχηθώ να βρει τη δύναμη η κ. Καρυστιανού, για να ζητήσει την ποινικοποίηση ξανά της μοιχείας. Για την επιστροφή της ποδιάς στα σχολεία και τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, δεν το συζητώ. Είναι ζήτημα χρόνου να τεθεί και αυτό το ζήτημα ως ανοιχτό στον δημόσιο διάλογο.
Τελικά, αποδεικνύεται ότι το πολυθρύλητο εγχείρημα της κ. Καρυστιανού στην πολιτική εξελίσσεται σαν διάσπαση της ουσιαστικά ανύπαρκτης «Νίκης». Γιατί, μέχρι στιγμής, τα «καθαρά πρόσωπα» που υπόσχεται η κ. Καρυστιανού είναι αποτυχόντες πολιτευτές της ακροδεξιάς και θρησκευόμενης «Νίκης».
Να θέσω υπ’ όψιν όσων ενδεχομένως εκπλήσσονται από την αποκάλυψη ότι η κ. Καρυστιανού είναι παιδίατρος ειδικευμένη σε «εναλλακτικές και πολλά υποσχόμενες μορφές Ιατρικής», όπως γράφει στην ιστοσελίδα της. Μάλιστα αναφέρει συγκεκριμένα ως πεδία του ενδιαφέροντός της τη Μεταβολιμική, τη Functional Medicine, τη Γνωστική Ομοιοπαθητική και την Κβαντική Ιατρική.
Για όσους δεν καταλαβαίνουν το τελευταίο, να εξηγήσω ότι πρόκειται για την πατροπαράδοτη και, ως εκ τούτου, οικεία σε όλους μας, Κβαντική Βιοανατροφοδότηση ή, απλά, βιοσυντονισμός. Ελπίζω ότι, με αυτά τα ωραία, σας άνοιξαν τα «τσάκρα», οπότε συνεννοηθήκαμε…
