Η ανατροπή του Μαδούρο από τις ΗΠΑ μπορεί να έχει εν δυνάμει μεγάλες συνέπειες στην παγκόσμια αγορά του πετρελαίου, κάτι που όμως ισχύει περισσότερο σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα και αφορά άμεσα τη γεωπολιτική ισορροπία γύρω από τη Βενεζουέλα.
Είναι γεγονός ότι η Βενεζουέλα διαθέτει τεράστια αποθέματα, που υπολογίζονται σε 300 δισ. βαρέλια ή 18 τρισεκατομμύρια δολάρια σε θεωρητική αξία με βάση τις τρέχουσες τιμές.
Πέρα από το απόλυτο μέγεθος, σημασία έχει και ότι τα αποθέματα παρέμειναν εν πολλοίς ανεκμετάλλευτα επί δεκαετίες, τη στιγμή που χώρες όπως η Σαουδική Αραβία εκμεταλλεύτηκαν τα δικά τους δίχως καμία ιδιαίτερη φειδώ.
Σήμερα η Βενεζουέλα παράγει κάτι παραπάνω από 1 εκατ. βαρέλια/ημέρα, δηλαδή πολύ λιγότερο από ότι θα μπορούσε δυνητικά. Πρόκειται για το αποτέλεσμα της έλλειψης εγχώριας τεχνογνωσίας και της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, παρά τις συμφωνίες της κρατικής πετρελαϊκής με τις Chevron, CNPC, Eni, Total και Rosneft.
Οι βραχυπρόθεσμοι τριγμοί
Σε ένα σενάριο που η Βενεζουέλα αποσταθεροποιηθεί και πέσει η υφιστάμενη παραγωγή της, αυτό δεν είναι κάτι που απασχολεί ιδιαίτερα τη διεθνή αγορά, καθώς θα την αναπληρώσει σχετικά εύκολα.
Σήμερα το πετρέλαιο βρίσκεται ήδη ιστορικά σε μια από τις φθηνότερες φάσεις του, αν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός. Ένα γεγονός που οφείλεται στο πλεόνασμα παραγωγής έναντι της ζήτησης.
Εν ολίγοις, οι τιμές του αργού μπορεί τη Δευτέρα το πρωί να ανέβουν, αλλά η αγορά έχει δείξει επανειλημμένα ότι δεν προβληματίζεται από γεωπολιτικές αναταραχές όπως στο παρελθόν. Το ίδιο, άλλωστε, είδαμε και στην περίπτωση του πολέμου μεταξύ Ισραήλ και Ιράν την τελευταία διετία. Υπήρξαν αυξήσεις, αλλά δεν είχαν διάρκεια.
Οι μακροχρόνιοι υπολογισμοί
Αν υποθέσουμε ότι μετά την πτώση του Μαδούρο η Βενεζουέλα θα αποκτήσει εν τέλει μια φιλοαμερικανική κυβέρνηση, τότε θεωρητικά ανοίγει ο δρόμος για να μπουν νέοι παίκτες και να ενισχυθεί σημαντικά η παραγωγή.
Όμως, οι πετρελαϊκές και ο ίδιος ο Τραμπ γνωρίζουν καλά ότι αν στην παγκόσμια αγορά έμπαιναν μέσα σε λίγα χρόνια π.χ. 5 εκατ. βαρέλια παραγωγής, τότε οι τιμές θα κατέρρεαν. Αυτό δεν συμφέρει τις εταιρείες και από μόνο του ασκεί ένα φρένο στο ρυθμό με τον οποίο θα μπορούσε να αναπτυχθεί ρεαλιστικά ο εγχώριος κλάδος.
Έτσι, για ονόματα όπως η Chevron και η ExxonMobil το στοίχημα είναι σε πρώτη φάση η πρόσβαση. Οι αμερικανικές πετρελαϊκές θα ήθελαν να αποκτήσουν μεγάλα συμβόλαια, κατά προτίμηση με παράλληλο εξοβελισμό των κινεζικών και ρωσικών ανταγωνιστών τους. Άπαξ και διευρύνουν την παρουσία τους, τότε μπορούν ανεμπόδιστα να κάνουν έρευνες, να προγραμματίσουν γεωτρήσεις και να εκσυγχρονίσουν τις υποδομές αναλόγως των συνθηκών.
Σε κάθε περίπτωση, οι ενδιαφερόμενες πετρελαϊκές είναι πολλές, όμως θα κάνουν υπομονή για να διαπιστώσουν κατά πόσο είναι σταθερή η κατάσταση στη Βενεζουέλα προτού λάβουν τις αποφάσεις τους.
Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι το δέλεαρ είναι μεν τεράστιο, αλλά εξίσου μεγάλο είναι και το ρίσκο να επενδύσει κανείς χρήματα και να τα χάσει αργότερα. Κάτι που άλλωστε έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν στις πετρελαϊκές σε διάφορες ασταθείς περιοχές του πλανήτη.
Η σχέση με το σχιστολιθικό πετρέλαιο
Τέλος, υπάρχει ακόμη μια ενδιαφέρουσα ενεργειακή και οικονομική διάσταση στα όσα συμβαίνουν.
Κοινός τόπος στις ΗΠΑ είναι ότι η επανάσταση του σχιστολιθικού πετρελαίου φτάνει σιγά-σιγά στη δύση της σε περιοχές όπως το Τέξας και η λεκάνη Πέρμιαν. Η τεράστια ανάπτυξη των προηγουμένων 15 ετών δίνει τη θέση της σε ένα υψίπεδο, που στη συνέχεια θα οδηγήσει σε σταδιακή πτώση της παραγωγής.
Οι πετρελαϊκές της χώρας το γνωρίζουν αυτό και ήδη στρέφονται σε νέες περιοχές ανά τον πλανήτη. Η ξαφνική «διαθεσιμότητα» της Βενεζουέλας αποτελεί «μάνα εξ ουρανού» για εκείνες, καθώς συν τοις άλλοις είναι και μικρή η απόσταση από την αγορά των ΗΠΑ.
To άρθρο 18 τρισεκατομμύρια λόγους έχουν οι πετρελαϊκές να γλυκοκοιτάνε τη Βενεζουέλα δημοσιεύτηκε στο NewsIT .
