Ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν μεγάλωσε με την ιδέα ότι θα γίνει ο κορυφαίος. Μεγάλωσε με τον φόβο ότι δεν θα προλάβει να το κάνει.
Στη Μαδέιρα, στο μικρό σπίτι όπου μοιραζόταν ένα δωμάτιο με τα αδέλφια του, έμαθε νωρίς πως τίποτα δεν χαρίζεται. Ο πατέρας του, φροντιστής σε τοπικό σύλλογο, πάλευε με τους δικούς του δαίμονες.
Ο Κριστιάνο έφυγε από το νησί στα 12 του για να κυνηγήσει ένα όνειρο που τότε έμοιαζε υπερβολικά μεγάλο για ένα παιδί με έντονη ντοπιολαλιά και μόνιμη νοσταλγία για το σπίτι του. Εκεί γεννήθηκε η εμμονή του να μη χάσει χρόνο.
Αυτή η εμμονή τον ακολουθεί μέχρι σήμερα, στα 40 του. Οχι τυχαία. Οταν πρωτοπήγε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι παλιοί θυμούνται έναν νεαρό που έμενε μετά την προπόνηση για να δουλέψει μόνος του εκτελέσεις και σπριντ. Οταν οι υπόλοιποι έφευγαν, εκείνος έκανε ακόμη ένα σετ.
Ο Ρίο Φέρντιναντ έχει πει πως «δεν είχα ξαναδεί άνθρωπο να θυμώνει επειδή δεν σκόραρε σε οικογενειακό διπλό». Δεν ήταν πάντα συμπαθής, μάλλον το αντίθετο. Γιατί; Ισως επειδή έδειχνε σε όλους ότι δεν «χαμπαριάζει» μπροστά στον στόχο του. Αυτό ήταν που τον έκανε ασταμάτητο.
Τα γκολ έγιναν η γλώσσα του. Οχι, δεν του ήρθαν εύκολα. Τα κυνήγησε με μανία. Από εξτρέμ που σπαταλούσε ενέργεια σε ντρίμπλες, μεταμορφώθηκε σε έναν από τους πιο κυνικούς εκτελεστές που γνώρισε το ποδόσφαιρο. Στη Ρεάλ Μαδρίτης, λέγεται πως ήξερε ακριβώς πόσες τελικές χρειάζεται ανά ματς για να σκοράρει. Στη Γιουβέντους άλλαξε πρόγραμμα προπόνησης για να προσαρμόσει το σώμα του στις απαιτήσεις της Serie A. Και εκτός Ευρώπης, σε μια φάση που πολλοί θεώρησαν «επίλογο», εκείνος συνέχισε να στοχεύει και να κυνηγά.
Τα 1.000 γκολ που συμπληρώνει οσονούπω δεν είναι σύμπτωση.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της εμμονής στη λεπτομέρεια. Υπνος σε κύκλους 90 λεπτών, διατροφή χωρίς εκπτώσεις, πάγος, αποθεραπεία, προπόνηση. Και πάλι απ’ την αρχή. Ακόμη και στις διακοπές του, ζητά γήπεδο κοντά στο ξενοδοχείο. Στα πολυτελή γιοτ με τα οποία μετακινείται συνήθως στη Μεσόγειο, υπάρχει απαραίτητα γυμναστήριο. Δεν έμαθε ποτέ να χαλαρώνει.
Κι όμως, όσο μεγαλώνει, τόσο αλλάζει. Στα 40 του δεν κυνηγά κάθε μπάλα. Διαβάζει τις φάσεις. Περιμένει. Εμαθε να κάνει υπομονή. Ξέρει πότε να εμφανιστεί. Η ταχύτητα έδωσε τη θέση της στη διορατικότητα. Η έκρηξη στη σωστή τοποθέτηση. Ο Ρονάλντο σήμερα δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι στους άλλους, αντίθετα μοιάζει μονίμως να δίνει μάχη για να κερδίσει τον εαυτό του.
Και τώρα που έχει μπροστά του το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 βλέπει ακόμα έναν στόχο. Εξι Μουντιάλ. Ενα επίτευγμα που δεν θα αφορά τη μάχη για το τρόπαιο, αλλά τη μάχη (του) κόντρα στον χρόνο. Το να σταθεί, δίπλα σε παίκτες που γεννήθηκαν όταν εκείνος είχε ήδη κατακτήσει Χρυσή Μπάλα, είναι από μόνο του «δήλωση». Για την Πορτογαλία, δεν είναι πια ο μοναδικός ποδοσφαιρικό ήρωας αλλά σίγουρα ο πιο σημαντικός. Είναι ο καθρέφτης της φιλοδοξίας και της πίστης σε ένα όνειρο.
Οσοι τον γνωρίζουν λένε ότι φοβάται τη σιωπή μετά το τέλος. Οχι την κριτική. Ούτε την ήττα. Τη στιγμή που δεν θα υπάρχει επόμενος στόχος. Ισως γι’ αυτό συνεχίζει. Ισως γι’ αυτό τα 1.000 γκολ να μην είναι το τέλος, αλλά ένα ακόμη ενδιάμεσο σημείο.
Στην πρόσφατη τελετή απονομής των βραβείων Globe Soccer που πραγματοποιήθηκε στο Ντουμπάι, ο Ρονάλντο απένειμε προσωπικά στον Τζόκοβιτς το βραβείο Globe Sports. Ηταν η πρώτη φορά που αυτή η κατηγορία συμπεριλήφθηκε στην τελετή απονομής των βραβείων Globe Soccer, τιμώντας αθλητές που έχουν κάνει διαχρονική προσφορά στο άθλημα.
Νωρίτερα, ο Ρονάλντο έλαβε επίσης το βραβείο του Καλύτερου Παίκτη στη Μέση Ανατολή. Κατά τη διάρκεια της κοινής τους εμφάνισης στη σκηνή, ο πορτογάλος παίκτης επαίνεσε τον Τζόκοβιτς.
Ο Ρονάλντο δήλωσε: «Για μένα, είναι σύμβολο επιμονής. Μοιραζόμαστε παρόμοιες αξίες. Ο Τζόκοβιτς αξίζει αυτόν τον τίτλο επειδή αποτελεί παράδειγμα για τις προηγούμενες γενιές, την τρέχουσα γενιά και τις μελλοντικές γενιές».
Φυσικά, απαντώντας, ο Τζόκοβιτς είχε μόνο καλά λόγια να πει για τον Ρονάλντο: «Είναι μια τεράστια έκπληξη να λαμβάνω αυτό το βραβείο από έναν θρύλο του αθλητισμού. Είμαι μεγάλος οπαδός του ποδοσφαίρου. Ηρθα σε αυτή την τελετή απονομής μόνο για να αναλογιστώ μια σπουδαία χρονιά, αλλά δεν περίμενα να λάβω αυτή την τιμή. Νιώθω πολύ χαρούμενος».
Δύο θρύλοι με παράλληλη διαδρομή σε διαφορετικά γήπεδα. Και οι δύο έγιναν αυτό που έγιναν, όχι επειδή νίκησαν τον χρόνο αλλά επειδή αρνήθηκαν να τον αφήσουν να τους προσπεράσει.
Αν ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο Ναζάριο ήταν το «Φαινόμενο» του ποδοσφαίρου, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, είναι φαινόμενο για όλη την πορεία του, μέσα και έξω από τα γήπεδα. Η επιμονή του, η πίστη, το αδιανόητο «work ethic» αλλά και η εμπειρία του που τον έκανε σοφότερο και όχι απλώς εμμονικό ή στάσιμο σε όσα έχει καταφέρει, θα μνημονεύονται για πολλά χρόνια και θα εμπνεύσουν πολλούς από τους λεγόμενους motivational speakers που κατακλύζουν τα social media.
Aς έρθει βέβαια εκείνη η στιγμή. Γιατί, ο Ρονάλντο, όσο συνεχίζει να σκοράρει, να εμφανίζεται, να απαιτεί, το κεφάλαιό του δεν κλείνει. Απλώς μεταμορφώνεται.
