Με το γνώριμο, καυστικό του χιούμορ, ο Αρκάς επιστρέφει με ένα νέο σκίτσο που σχολιάζει –όπως μόνο εκείνος ξέρει– τη σχέση μας με τους μύθους, την παιδική αθωότητα και την ωρίμανση. Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο βρίσκεται ο Άγιος Βασίλης και οι «φάσεις» της ζωής μας απέναντί του.
Στο σκίτσο, δύο γνώριμοι ήρωες του δημιουργού κάθονται αναπαυτικά στον καναπέ και συνομιλούν. Ο ένας εξηγεί με απόλυτη σοβαρότητα ότι η ζωή χωρίζεται σε τέσσερις περιόδους: πρώτα πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη, μετά δεν πιστεύεις, ακολουθεί η φάση που «γίνεσαι» Άγιος Βασίλης και τέλος εκείνη που… του μοιάζεις. Η ατάκα θα μπορούσε να κλείσει εκεί, αν δεν ερχόταν η ανατροπή: «Ξέχασα την πέμπτη: συναντάς τον Άγιο Βασίλη».
Η τελευταία φράση δίνει στο σκίτσο το χαρακτηριστικό αρκάδικο χτύπημα. Με μια μόνο πρόταση, ο Αρκάς περνά από το χιούμορ στη φιλοσοφική ειρωνεία, υπενθυμίζοντας τη φθαρτότητα της ζωής και την αναπόφευκτη συνάντηση με το τέλος της. Το αστείο γίνεται πικρό, αλλά παραμένει ανθρώπινο – και γι’ αυτό λειτουργεί.
Όπως συμβαίνει συχνά με τα σκίτσα του, έτσι κι αυτό αφήνει χώρο για πολλαπλές αναγνώσεις. Είναι ένα σχόλιο για το πέρασμα του χρόνου, για την ενηλικίωση και τη γήρανση, αλλά και για την ανάγκη μας να πιστεύουμε – έστω και προσωρινά – σε μικρούς μύθους που κάνουν τη ζωή πιο υποφερτή.
Ο Αρκάς, πιστός στο ύφος που τον καθιέρωσε, δεν χαρίζεται, δεν εξηγεί και δεν «μαλακώνει» το μήνυμά του. Προκαλεί το χαμόγελο, αλλά και μια στιγμιαία αμηχανία, αυτή που σε κάνει να γελάς και αμέσως μετά να σκέφτεσαι. Και ίσως αυτή να είναι, τελικά, η μεγαλύτερη δύναμη των σκίτσων του.
